Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2013

Πως σκοτώνουμε την δημοκρατία στη χώρα που τη γέννησε...

Πρώτα διασύρουμε την έννοια, καταλύοντας στην πορεία, τα δομικά της στοιχεία:
δικαιοσύνη (ατιμωρησία πλουσίων παραγόντων, ασυλία βουλευτών, διαπλοκές πολιτικών, διαφθορά στο δημόσιο),
ισοπολιτεία (φοροδιαφυγή ελεύθερων επαγγελματιών, επιχειρηματιών, στελεχών, άνιση κατανομή οικονομικών βαρών σε μισθωτούς και συνταξιούχους),
κοινωνική αλληλεγγύη (έλλειψη πόρων σημαίνει περικοπές στην πρόνοια και στις παροχές υγείας για άτομα με ειδικές ανάγκες, συνταξιούχους, μονογονεϊκές και πολύτεκνες οικογένειες, περικοπές σε παιδικούς σταθμούς, ειδική αγωγή, παιδεία, νοσοκομεία).
Μα ποιος μας όρισε «δικαστή και κατήγορο», σε μια κοινωνία που το «κέρδος είναι θεός» και όποιος δεν το κυνηγά με όλη του την δύναμη, τον ελεύθερο χρόνο και την ενέργειά του, «είναι κορόιδο και θύμα»; Γιατί να νοιαστούμε για τους άλλους, αν εμείς είμαστε βολεμένοι με μια δουλειά, μια περιουσία, ιδιωτική υγεία και παιδεία; Γιατί να βγούμε μέσα από το εγωιστικό, σχεδόν αυτιστικό όνειρο, πως επειδή η ζωή μας είναι ωραία ή έστω υποφερτή, κανείς άλλος δεν πάσχει, δεν πονάει, δεν στερείται, δεν έχει ανάγκες που δεν ικανοποιούνται, όπως οι επιθυμίες, στη ζωή; Μπορούμε να υπερβούμε το κλειστό και πεπερασμένο αριθμό κυττάρων του σώματος μας, και να μοιραστούμε το αποτέλεσμα της αναμόχλευσης των εγκεφαλικών μας κυττάρων, λέγοντας απλά την μορφωμένη άποψη μας, ψηλαφώντας τη δυνατότητα να δίνουμε, αντί να παίρνουμε, να προσφέρουμε, χωρίς να αποθησαυρίζουμε, να χαρίζουμε και να σταματήσουμε να ζητάμε; Δεν νομίζω, τόσο πωρωμένη κοινωνία είμαστε…
Πως τελειώνουμε με τη δημοκρατία ως θεσμό; Μετά καταστρέφουμε την εμπιστοσύνη των πολιτών στο κράτος (ανηλεής και αναποτελεσματική φοροεισπρακτική πολιτική, νομιμοποίηση πληθώρας παρανομιών (αυθαίρετα, ημιυπαίθριοι, ασφαλιστικές εισφορές, απόδοση ΦΠΑ), είσπραξη φόρων με καθολικό τρόπο, μέσω λογαριασμών ΔΕΚΟ, με απειλή διακοπής παροχών κοινής ωφέλειας). Έπειτα στρέφουμε τις κοινωνικές ομάδες, την μια ενάντια στην άλλη (απεργίες, υπεράσπιση προνομίων και επιδομάτων, αξιολόγηση, εφεδρεία, απολύσεις) και τελειώνουμε με την επιβολή βαθμού δυσκολίας ακόμα και στην  καθημερινότητα (αυξήσεις τιμών, εισφορές) και τη έγνοια για ένα αβέβαιο μέλλον (ανεργία, κατάλυση εργασιακών δικαιωμάτων, έλλειψη εγχώριας παραγωγής, πώληση πλουτοπαραγωγικών πηγών αντί για αξιοποίηση και εγχώρια ανάπτυξη).
Έτσι ανοίγουμε το δρόμο στην πόλωση (για άλλη μια φορά) ανάμεσα στα δυο κυρίαρχα κοινωνικά ρεύματα (αριστερά και δεξιά, λαός και κεφάλαιο), ενώ ο αντίπαλος είναι η ίδια μας η νοοτροπία απέναντι στη ζωή, την ατιμωρησία, την έλλειψη εφαρμόσιμων νόμων, την διαφθορά, την κοινωνική αδιαφορία, το φιλότιμο.
Και έτσι ψηφίζοντας μια σοσιαλιστική κυβέρνηση, που εφάρμοσε κρατική βία, για να μας σώσει από τα τραγικά λάθη μιας δεξιάς κυβέρνησης, που έβγαλε υπερκέρδη από τον καθέναν από εμάς, δημιουργήσαμε τους δήμιους μας. Για να πάρουμε, σαν ζητιάνοι, μερικά λεφτά, για να πληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας απέναντι στους πολίτες μας, που έχουν πληρώσει τις εισφορές τους, και τις τράπεζες που τις χρηματοδοτούμε χωρίς να μας χρηματοδοτούν.
 Και έτσι «δεχτήκαμε» να κυβερνήσει ένα κόμμα που θεμελιώθηκε σε εθνικιστικές ιδεοληψίες, χωρίς να έχει πάρει ποτέ την ψήφο του λαού, την έγκριση της «εκκλησίας του δήμου». Και δεν φταίμε όλοι οι πολίτες πάνω σ’ αυτό. Γιατί, μόνο λίγοι, είναι υπεύθυνοι. Δεν ξεχνάμε, απλά αφήνουμε να τους τιμωρήσει ο χρόνος.
 Όταν ο λαός ΔΕΝ αποφασίζει, δεν υπάρχει Δημοκρατία. Κι αυτός είναι ο τρόπος να σκοτώσουμε τη δημοκρατία στην χώρα που γεννήθηκε.    από τη Λ. Ζ.
- 11-11-2011
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...