Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

"Πεθαίνω ως χώρα..."


Γιατί όπως είπε και ο Berthold Brecht:
"Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, 
δεν διαμαρτυρήθηκα, 
γιατί δεν ήμουν Εβραίος
Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές 
δεν φώναξα, 
γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, 
ούτε τότε φώναξα, 
γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος
Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα 
γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος 
Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, 
δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. 
Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"  

Flower in the ruins

Σ'αυτή την χώρα που η αμετροέπεια είναι κανόνας και η διαρκής απειλή νόμος,
εδώ, που δοξάζουμε ξένους θεούς και προσκυνάμε ξένους ηγέτες,
εδώ, που δεν σεβόμαστε τα παιδιά μας και το μέλλον τους,
εδώ, που πάντα προτιμούσαμε την καλοπέραση από την δουλειά,
και μας έφταιγε πάντα η νοοτροπία μας.
Εδώ, που επανεφεύραμε  τον καιάδα για τους άρρωστους και τους πονεμένους,
εδώ, που ξεχάσαμε πως η εργασία είναι δικαίωμα 
την ίδια στιγμή που η επιβίωση δεν είναι αυτοσκοπός...
Στην χώρα, που ξεχάσαμε να δίνουμε και εθιστήκαμε στο να παίρνουμε...
Δεν είμαστε άνθρωποι πια...
Μέχρι να ξαναβρούμε την χαμένη ανθρωπιά μας, ας γίνουμε ένα με την γη...



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...