Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012

Theology of the Cross (greek translation)

Θεολογία του σταυρού
από τον Zac Bailles

(O Zac Bailles είναι τριτοετής φοιτητής της Θεολογικής πανεπιστημιακής σχολής του Wake Forest και Βαπτιστής ιερέας. Κατάγεται από το Κεντάκυ και έχει πτυχίο Φιλοσοφίας από το κολλέγιο Georgetown. Ως ιερέας, θεωρεί τον εαυτό του άνθρωπο "εν τω γίγνεσθαι" και όχι άνθρωπο "εν τω γενέσθαι".)

"Το να νιώθεις τη απουσία της καλοσύνης που μοιράστηκες, το να σκοτώνεσαι από την ανθρωπότητα την οποία προσπάθησες να εμπλουτίσεις προσφέροντας, είναι το να γίνεις ξεχασμένος από το Θεό".

"Ανάγκασαν έναν περαστικό, που ερχόταν από την επαρχία, να σηκώσει τον σταυρό του. ήταν ο Σίμων ο Κυρηναίος, ο πατέρας του Αλέξανδρου και του Ρούφου. Μετά έφεραν τον Ιησού στο μέρος που λεγόταν Γολγοθάς (που σημαίνει Κρανίου Τόπος). Και του πρόσφεραν οίνο μαζί με μύρο, αλλά δεν το δέχτηκε. Και τον σταύρωσαν, και μοίρασαν τα ρούχα του μεταξύ τους, παίζοντας στα ζάρια το ποιος θα πάρει τι. Ήταν εννιά η ώρα το πρωί, όταν τον σταύρωσαν."
 Κατά Μάρκον 15: 21-25

«Έχω περάσει όλη μου τη ζωή μέσα στην Εκκλησία και ακόμα δεν είμαι σίγουρος τι σημαίνουν η Σταύρωση, η Ταφή και η Ανάσταση του Ιησού. Μερικοί λένε ότι αυτά είναι τα "καλά νέα"- ο Ιησούς πέθανε για τις αμαρτίες μας. Τελικά, είμαι σίγουρος ότι αυτοί που το λένε αυτό, αναφέρονται στο εδάφιο Κατά Ιωάννη 3:16. Όμως, δεν δέχομαι την ιδέα ότι εγώ σκότωσα έναν άνθρωπο πριν από 2000 χρόνια. Από το να προσπαθώ να εξάγω διδάγματα από τον θάνατο ενός πολιτικού και θρησκευτικού επαναστάτη, θα προσπαθήσω να δω τα τρία στάδια της ιστορίας του Θείου Πάθους, ως αντανακλάσεις των τριών σταδίων της ζωής που περνάμε μέσα και έξω από αυτό, μερικές φορές ζώντας ολόκληρη τη ζωή μας πάνω στο Σταυρό, ζώντας στιγμές στον Τάφο ή μη τολμώντας ποτέ να έχουμε την εμπειρία της Ανάστασης. Οι δυνατότητες σύγκρισης είναι ατελείωτες.
Η περιγραφή του Κατά Μάρκον Ευαγγελίου της Σταύρωσης του Ιησού δεν διαρκεί πολύ σε σύγκριση με άλλα Ευαγγέλια. Στο 15ο κεφάλαιο, όμως, ο Ιησούς τελικά απευθύνεται στο Θεό, επαναλαμβάνοντας τον Ψαλμό 22, λέγοντας "Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;" Λόγια διαμαρτυρίας και αγωνίας, θα έλεγε κανείς. Τολμώ να μαντέψω πως υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ζουν εδώ, πάνω στο σταυρό. Ο Jon Sorbino γράφει ότι υπάρχουν παντού στο κόσμο σταυρώσεις καθημερινά, και μέσα από αυτές ζει ο Χριστός.
Η ερώτηση που συχνά γίνεται "γιατί"; Γιατί υποφέρω; Γιατί δεν μπορώ να είναι ελεύθερος; Γιατί πρέπει να με χτυπούν να με βρίζουν και να με λοιδορούν; Γιατί; Κάθε άνθρωπος νιώθει ξεχασμένος από το Θεό, χωρίς προσευχή και άλλη ελπίδα, εκτός από το να θυμώνει με την απραξία του Θεού. Δεν υπάρχει ελπίδα για μια ανάσταση, παρά μόνο η αγωνιώδης παράκληση στο Θεό να απαντήσει. Κι όμως δεν υπάρχει καμία απάντηση, κανένα βάλσαμο δεν έρχεται, δεν επιτυγχάνεται καμία γαλήνη του νου, μέχρι να παραδώσει κανείς την τελευταία του πνοή.
Αυτό μπορεί να μοιάζει μια ανησυχητική ή απαισιόδοξη θεώρηση, αλλά αν είμαστε ειλικρινείς σχετικά με το μίσος που κρύβει η ανθρωπότητα, τότε ο Σταυρός γίνεται ένα χαρακτηριστικό και διαχρονικό σύμβολο. Ο Ιησούς έφτασε πάνω στο Σταυρό, επειδή ενόχλησε το κατεστημένο, "διατάραξε την καθεστηκυία τάξη". Φώναζε και προκαλούσε αναταραχή τόσο πολύ που, όταν η θρησκευτική ελίτ και η πολιτική στάση της μονότονης ύπαρξης δεν μπορούσε άλλο να τον ανεχθεί, στήθηκε ένα δικαστήριο- παρωδία.

Δεν είναι αυτοί που φώναξαν για την απελευθέρωση του Βαραββά που έφταιγαν για το θάνατο του Ιησού. Δεν ήταν ο Πόντιος Πιλάτος, ο οποίος, σύμφωνα με το Κατά Ιωάννη ευαγγέλιο, ρώτησε: "ποια είναι η αλήθεια;" που προκάλεσε τον θάνατο του Ιησού. Δεν υπάρχει μόνο μια αιτία. Μάλλον, είναι ο Ιησούς που ζούσε σύμφωνα με το κήρυγμα της αγάπης και της αλλαγής της ανθρωπότητας, έτσι ώστε η πιθανότητα ενός Σταυρού ψηλά στο λόφο που τον περίμενε, ήρθε ως συνέπεια.

Γνωρίζουμε μερικές τέτοιες σύγχρονες σταυρώσεις- αν και δεν τις αποκαλούμε σταυρώσεις. Σε ένα μπαλκόνι στο Memphis, Tennesse, δολοφονήθηκε με ένα τσιγάρο στο χέρι ακόμα αναμμένο, ένας Βαπτιστής ιερέας και ηγέτης του αγώνα για ανθρώπινα δικαιώματα, ζώντας το όνειρό του. Υπήρχε ένας Καθολικός ιερέας, ο Oscar Romero, που δολοφονήθηκε την στιγμή που προετοίμαζε την αρτοκλασία, για το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας, από εκείνους που τον έβλεπαν ως απειλή για τις δυνάμεις του κατεστημένου. Υπήρχε και ο Malcolm X, του οποίου το μήνυμα για ειρηνική αντίσταση, μετά από το προσκύνημά του στην Μέκκα, οδήγησε στο θάνατό του, από αυτούς που ακόμα προτιμούν το μήνυμα "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα."
Σταυρώσεις γίνονται κάθε μέρα σε αυτούς που σιωπηλά αντιστέκονται και ευαγγελίζονται την αλλαγή. Μοναχικός και απομονωμένος, γεμάτος πόνο και σύγχυση, ο δρόμος ως το Σταυρό δεν έχει έναν ξεκάθαρο χάρτη. Μάλλον, το ταξίδι ως τον Σταυρό είναι ένα ταξίδι πιο βαθιά στην ενσυναίσθηση, το ενδιαφέρον για την ανθρωπότητα και την δικαιοσύνη. Είναι ένας βίος που διανύθηκε, διακηρύττοντας το μήνυμα «να κυριαρχήσει η αγάπη, να κυριαρχήσει η αλήθεια» και την πεποίθηση ότι ο Θεός ζήτησε από κάποιον να έλθει να μιλήσει και να πορευτεί πάνω σε αυτά τα βήματα.  

Κι όμως, αν ο Σταυρός γίνει το αποτέλεσμα, η μοναξιά θα είναι επίσης το αποτέλεσμα. Το να ζητάς δικαιοσύνη μέσα στα πλαίσια οποιασδήποτε κοινωνίας δεν είναι ό,τι καλύτερο, γιατί πολύ συχνά οι απαιτήσεις της οικονομίας και της ανάπτυξης αφήνουν τη δικαιοσύνη στο περιθώριο.

Το να νιώσεις την απουσία της καλοσύνης που μοιράστηκες, το να σκοτώνεσαι από την ανθρωπότητα που προσπάθησες να εμπλουτίσεις προσφέροντας, είναι το να είσαι εγκαταλελειμμένος από τον Θεό.

Για όσους η ζωή τους διανύθηκε πάνω στο Σταυρό, για όσους πεθάνουν τελικά πάνω στο Σταυρό, μακάρι να έχετε το σθένος να ζήσετε ανάμεσα στην αναζήτηση για το έλεος του Θεού και την παράκληση για συγχώρηση όσων σας κακοποίησαν. Μακάρι αυτοί που βρίσκονται στη στιγμή του μαρτυρίου, να την ζήσουν σύμφωνα με τα λόγια του Ιησού. «Πατέρα, συγχώρεσε τους, δεν κατανοούν τι κάνουν.»

Για να φτάσει από το Σταυρό στην Ταφή, ο Ιησούς αφέθηκε, και εμείς αφηνόμαστε, προσφέρουμε τη ζωή μας επίσης, χωρίς ελπίδα για ανάσταση.»


Κυριακή, 4 Μαρτίου 2012

The essence of life


Κυριακή της Ορθοδοξίας και εγώ ψάχνω την ουσία της ζωής, το νόημα μέσα στην κατάθλιψη και την απελπισία, που δημιούργησε ο ίδιος ο άνθρωπος για τον εαυτό του. Και την αντίθεση με την ελπίδα, την μικρή φλογίτσα της ψυχής, που είναι πάντα αποτέλεσμα του αγώνα για ζωή.
Οι πηγές μου θα έπρεπε να είναι η παμπάλαια πατροπαράδοτη μικρή Βίβλος, που φυλλοροεί, που χάνει λέξεις τυπωμένες και σελίδες, χωρίς να χάνει νοήματα και έννοιες. Την κράτησα μέσα στα χέρια ανάλαφρα, χωρίς εξώφυλλο, σελίδες βαμμένες ώχρα από το χρόνο, φαγωμένη από το σαράκι των βιβλίων, μικρά γραμματάκια αόρατα σχεδόν, μέγεθος όσο μια χούφτα και έτος εκτύπωσης 1932. Την απόθεσα στη θέση της απαλά, με μια αίσθηση νοσταλγίας.
Κι όμως, για μένα, πηγή της αναζήτησης, της γνώσης, των πληροφοριών και των κειμένων είναι ένας διαδικτυακός τόπος, φτιαγμένος στα Μεσόγεια, αφιερωμένος στη αποθησαύριση των Γραφών, αλλά όχι στην απόδοση στην απλή γλώσσα  των παππούδων μου. Αυτό με παρακίνησε να αποδώσω το πολύτιμο κείμενο μόνη μου. Ένιωσα ότι, για μια φορά, μπορούσα να ψάξω κάτι, κρυφά βαλμένο μέσα στο κείμενο, λίγο από το χαμένο νόημα, λέξη- λέξη, την ουσία της ζωής που με αφορά, που είναι συνυφασμένη με την δική μου καθημερινότητα, με τις δικές μου δυσκολίες, με τις δικές μου υπερβάσεις και τις δικές μου λάθος επιλογές.
Έγινε χωρίς δυσκολίες και χωρίς δέος, σαν να άκουγα τον παππού μου να ψιθυρίζει συμβουλές ζωής στο αυτί μου, σε μια γλώσσα οικεία, κατανοητή, προσιτή, εύκολη και απλή στα νοήματά της. Κι όμως, την εποχή της τεχνολογίας, οι πρόγονοι μιλούν, σφιχτά δεμένοι με το παρόν. Λίγα μας δείχνουν για το μέλλον, μάλλον πως να το βαδίσουμε  με αξιοπρέπεια, κι όχι πως να αναζητούμε κάποιον «ψεύτικο παράδεισο» πλούτου. Αποφάσισα, αποδίδοντας το κείμενο, ότι δεν αποζητώ επιστροφή στην παράδοση, αλλά μια φρέσκια ματιά, σε λέξεις που αξίζουν σεβασμό, για το ίδιο τους, το φανερό, περιεχόμενο. Τη ουσία της ζωής. Την ελπίδα…από τη πηγή.

«Και σηκώνοντας τα μάτια του, προς τους μαθητές του, είπε: Ευτυχισμένοι οι φτωχοί, γιατί είναι δικό τους το βασίλειο του Θεού. Ευτυχισμένοι αυτοί που τώρα πεινούν, γιατί θα χορτάσουν, ευτυχισμένοι αυτοί που τώρα κλαίνε, γιατί θα γελάσουν. Να είστε γαλήνιοι, όταν σας μισήσουν οι άνθρωποι και όταν σας βγάλουν στο περιθώριο και σας βασανίσουν και σας βρίσουν, γιατί πιστεύετε σε μένα. Να χαρείτε και να είστε γαλήνιοι, γιατί είναι πολύς ο μισθός σας στον ουρανό, γιατί με τον ίδιο τρόπο φέρθηκαν και οι πατέρες αυτών των ανθρώπων, στους προφήτες. Αλλοίμονο στους πλούσιους γιατί είστε μακριά από την προσευχή μας…Αλλοίμονο στους χορτασμένους γιατί θα πεινάσετε, αλλοίμονο σε όσους γελούν τώρα, γιατί θα πενθήσουν και θα κλάψουν. Αλλοίμονο, όταν όλοι οι άνθρωποι μας λένε καλά λόγια, γιατί τα ίδια έκαναν και οι πατέρες αυτών των ανθρώπων στους ψευδοπροφήτες.»
(Κατά Λουκά, Κεφ. Ε΄, Μακαρισμοί)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...