Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

Το "εγώ" και το "εμείς"

"Όλα αλλάζουν εδώ πέρα με ορμή..."
 Σε έναν κόσμο που καταρρέει, ελάχιστα πράγματα είναι τα ίδια, ενώ η προσαρμογή στα νέα δεδομένα είναι πάντα βίαιη, κυρίως γιατί ο εγκέφαλος, το συναίσθημα, η ψυχή δεν προλαβαίνουν (λόγω χρόνου) να προσαρμοστούν. Πολλές νέες πληροφορίες, κινητοποίηση δυνάμεων και δυνατοτήτων για επιβίωση πρωτόγνωρη...κι όμως λείπει κάτι...Η αίσθηση της ματαιότητας δίνει περιεχόμενο στα καθημερινά συναισθήματα θυμού και αυξάνει, ταυτόχρονα της αίσθηση ότι είμαστε αβοήθητοι, ακόμα και μέσα στο υποστηρικτικό πλαίσιο των οικείων μας. Γιατί άραγε δεν λειτουργεί αυτό το δίχτυ προστασίας της συναισθηματικής και ψυχικής μας υγείας; Γιατί τα συναισθήματα που νιώθουμε όταν είμαστε μόνοι, δεν τα ελέγχουμε και δεν τα εκφράζουμε, κατακλύζουν τη ζωή μας και αναισθητοποιούν το "είναι" μας; Γιατί η θλίψη είναι βουβή, ενώ ο θυμός και η αίσθηση του πνιγηρού "δεν πάει άλλο" είναι ηχηρά, δυνατά και έντονα; Πόσο επηρεάζει τη ζωή και την λειτουργικότητά μας η συνεχής σύγκρουση με συνθήκες ζωής ψυχοπιεστικές και άκρως στρεσογόνες; Πόσο επηρεάζονται οι σχέσεις μας με τους ανθρώπους που μας αγαπούν, πόσο αδιάφοροι καταλήγουμε να γίνουμε για τα προβλήματα των άλλων; Πόσο είμαστε έτοιμοι να δώσουμε προσοχή σ'αυτό που μας συμβαίνει και με καθαρό μυαλό και ακέραιο συναίσθημα, να χαράξουμε ένα δρόμο ζωής, μέσα και όχι μακριά από τα γεγονότα;
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να αντιμετωπίσει κανείς την πραγματικότητα. Ένας από αυτούς είναι να την αποφύγει, ένας άλλος είναι να την διασκεδάσει, Κάποιος άλλος είναι να δημιουργήσει μια εναλλακτική πραγματικότητα, μέσα στην οποία θα ζει για πάντα προστατευμένος. Όμως, πάντα ο πιο δύσκολος τρόπος είναι αυτός που χρησιμοποιούν οι ναυτικοί, όταν έρχονται αντιμέτωποι με μια φουρτούνα: την αντιμετωπίζουν κατά μέτωπο και περνούν μέσα από το κύμα που απειλητικό ορθώνεται για να τους αφανίσει. Κανείς δεν χάθηκε, ενώ είχε το θάρρος να αφανιστεί από κάτι μεγαλύτερο από αυτόν, την στιγμή που έκανε την μεγαλύτερη προσπάθεια του.
Αυτή τη στιγμή, σ' αυτή την εποχή, θα περάσουμε σαν ελληνική κοινωνία, όλα τα ποτάμια του κόσμου, με κίνδυνο πολλοί από εμάς να πνιγούμε. Δεν είναι μόνο η προσπάθεια που μας αξιώνει να μείνουμε ζωντανοί, ψυχικά, κοινωνικά και σωματικά. Είναι η πίστη που θα τα καταφέρουμε. Είναι επίσης, αυτό μας διαχωρίζει από τα ζώα: η αίσθηση ότι ακόμα και αν ο διπλανός μας, δεν μπορεί να τα καταφέρει, θα τον βοηθήσουμε εμείς. Απλά και ταπεινά, στην εποχή της κρίσης δεν ζούμε για τον εαυτό μας, αλλά για να ατσαλώνουμε την πίστη στη ζωή και να προσφέρουμε στον διπλανό μας. Για να έχει αξία η ζωή μας..."γιατί η ζωή μόνο όταν την μοιράζεσαι αξίζει.."
  
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...