Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Ο Θεός δεν κάνει λάθη

Πολλές φορές έχουμε παράπονα 
για την κατάσταση της χώρας, 
τα οικονομικά προβλήματα, 
τα οικογενειακά προβλήματα 
στις σχέσεις που ξεκινούν
 από την ανεργία, 
την απαξίωση
την αναζήτηση εργασίας, 
την επίλυση καθημερινών προβλημάτων
Τα προσωπικά μας προβλήματα μας έχουν εξαντλήσει,
τα προβλήματα υγείας γίνονται άλυτα, 
δεν έχουν χρόνο για τον εαυτό μας,
τον άνθρωπό μας,
την προσφορά στον συνάνθρωπό μας,
την αναζήτηση του Θεού.
Θυμόμαστε μόνο την αγάπη 
όταν κατανοήσουμε ότι είναι 
η ζωτική δύναμη που ξεκινά 
και τελειώνει την ζωή μας.
Αναλογιζόμαστε μόνο την πίστη 
όταν καταλαβαίνουμε 
ότι στις δύσκολες στιγμές 
αποτελεί την διαφορά 
ανάμεσα στη (πραγματική) ζωή 
και τον (πνευματικό) θάνατο. 
Στο τέλος του χρόνου 
ένας μοναχικός νεαρός που δεν αγαπήθηκε σωστά 
που δεν νοιάστηκε
η οικογένειά του
παρά μόνο για τις υλικές του ανάγκες 
και όχι για την ψυχή του,
θέρισε είκοσι εξάχρονα παιδιά 
που αγαπήθηκαν 
από την οικογένεια 
την κοινότητα 
και τον Θεό
αρκετά για να γίνουν άγγελοι.
Το "γιατί" πάντα θα υπάρχει
στα χείλη μας
για κάθε τραγωδία
για κάθε αρρώστια 
για κάθε θάνατο 
για κάθε απώλεια.
Η αγάπη όμως είναι 
η απάντηση
σε όλες τις ερωτήσεις...
Σκεφτείτε το...
γιατί ο Θεός δεν κάνει λάθη!


Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2012

Έμπνευση και ο αγώνας της καθημερινότητας


Αναζητώντας  χαμένες αξίες, κανόνες, νόμους 
και επαναπροσδιορίζοντας τους ίδιους τους ορίζοντες της ζωής,
 βρέθηκα μπροστά στον χρυσό κανόνα του Ευαγγελιστή  Ματθαίου. 
 "Πάντα οὖν ὅσα ἂν θέλητε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, 
οὕτω καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς· οὗτος γάρ ἐστιν ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται."
"¨Όλα όσα θέλετε να σας κάνουν οι άνθρωποι, αυτά να κάνετε κι εσείς σ' αυτούς.
 Αυτός είναι ο νόμος και ο λόγος των προφητών..." 
Πάνω από όλα η καλοσύνη λοιπόν, το κρατάμε...
στο ίδιο επίπεδο η ευγένεια, και η προσφορά στον συνάνθρωπο
εξίσου σημαντικός και ο σεβασμός στις ανάγκες του άλλου ανθρώπου για επιβίωση και ποιότητα ζωής...

Φανερό και αυταπόδεικτο, 
το συμπέρασμα όλων είναι ότι καμία από της αξίες της ορθόδοξης παράδοσης, 
που θα μας βοηθούσαν να σταθούμε όρθιοι ως άνθρωποι 
δεν κρατήσαμε ζωντανές ως λαός τις τελευταίες δεκαετίες.
 Υποκύψαμε στο κυνήγι της επιτυχίας, στον αποθησαυρισμό πλούτου 
και γίναμε αναίσθητοι σε όλα τα προβλήματα, 
εκτός από τα μηδαμινά που απασχολούσαν τον χρόνο μας.
 Γίναμε καλοί δούλοι των ανατολικών αποικιών των πλούσιων λαών, 
που έβρισκαν σε μας το τέλειο υπηρετικό προσωπικό, 
υπάκουοι και εξυπηρετικοί, φιλόξενοι και πανούργοι, 
με άσβεστη επιθυμία να μοιάσουμε κάποτε στους αφέντες μας, 
υπηρετώντας το δόγμα των υπηρεσιών "λίγο κρασί, λίγο θάλασσα..."
λίγο "ωχαδερφιστές,"λίγο ρατσιστές,
 φτηνής, ρευστής ιδεολογίας, 
γεμάτοι πομπώδεις περγαμηνές εκπαίδευσης και όχι παιδείας, 
ψεύτες που κοροϊδεύαμε τον εαυτό μας, 
που θυμηθήκαμε την ιστορία μας, όταν δεν μας έμεινε πια τίποτα άλλο, 
"βιασμένοι" ηθικά και ψυχολογικά "ερείπια", 
γεμάτοι συμπλέγματα κατωτερότητας και σύνδρομα αποθησαύρισης, 
γεμάτοι αρρώστιες του δυτικού κόσμου,
 κατάθλιψη και όχι λύπη, 
θάνατο και όχι επιλογές αγώνα. 
Σκεφτείτε το, είμαστε δούλοι γιατί το διαλέξαμε, 
όπως διαλέξαμε και τον τελικό δήμιο μας,
 όταν ζητήσαμε την ελευθερία μας...      

Οι μουσουλμάνοι θεωρούν τον Ματθαίο έναν "άνθρωπο  που βοήθησε  στο έργο του Θεού" 
και τον αναφέρουν στο  Quran  ως  μαθητή και ακόλουθο του Χριστού.    
Ο πίνακας της αραβικής μεσαιωνικής εικονοποιίας τον απεικονίζει
 να γράφει το Ευαγγέλιό του (στα Ελληνικά) σε ένα βιβλίο που βαστάζει ένας άγγελος. 
Καθόλου μεταφυσικό , η έμπνευση έρχεται και φεύγει και είναι πάντα  "θεική".

 
'Ομως, τουλάχιστον, εξακολουθούμε να είμαστε κυρίαρχοι των αδυναμιών 
και κύριοι του σώματός μας και των εξαρτήσεών μας.
 Στο πανηγύρι της ζωής, για να ζήσουμε και να διασκεδάσουμε , συνεχίζουμε να γυμναζόμαστε, να καλλωπιζόμαστε και να ομορφαίνουμε το ήδη όμορφο σαρκίο μας
.Κατά τις διδαχές μιας άλλης παράδοσης, της εβραικής... τίποτα επάνω μας δεν μας ανήκει γιατί είμαστε "b'tzelem elohim" בצלם  אלוהים η εικόνα  του Θεού.
Γι αυτό το λόγο τα τατουάζ με τα νούμερα 
που τέθηκαν στο μπράτσο χιλιάδων Εβραίων από τους Γερμανούς ναζί,
 στα στρατόπεδα συγκέντρωσης
όπου τους αποπροσωποποίησαν, 
τους μείωσαν την υπόσταση σε ένα απλό νούμερο μιας στατιστικής καταγραφής
 και τους εξόντωσαν, βασανίζοντάς τους,
 θεωρήθηκαν από τους "ορθόδοξους" εβραίους ιεροσυλία
 και πολλοί από τους επιζώντες του Shoah
κινδύνευσαν να γίνουν αποσυνάγωγοι,
 με βάση το  "γράμμα του νόμου"
Μόνο που η εμπειρία  του να κοιτάς κατάματα τον θάνατο, 
και η πίστη  ότι καλύτερες μέρες θα έρθουν μόνο για όσους επιζήσουν, επικράτησαν...
Σύμφωνα με τους Εβραίους. 
όλοι οι ζωντανοί άνθρωποι είμαστε πλασμένοι από 
"ruach elohim"רוח  אלוהים  πνεύμα -πνοή Θεού
και γι'αυτό τίποτα δεν μπορεί να κάμψει την ψυχή μας...
Αλλιώς, χωρίς πίστη και αξιοπρέπεια
διαλέγουμε εμείς οι ίδιοι τη ζωή και το τέλος μας, αναγραμματίζοντας την λέξη
"δραπετεύοντας από τον Θεό"
ורח  אלוהים
Στην ζωή, είναι τόσο σπάνιο ένα γράμμα να κάνει όλη τη διαφορά...

(Στον Μ.)

Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2012

Η γάτα του Schrodinger

Η αναφορά στο γνωστό πείραμα της κβαντικής μηχανικής είναι κάθε άλλο παρά τυχαία. Σε αυτό το νοητικό πρόβλημα, που περιγράφεται ως παράδοξο, πρωταγωνιστής είναι μια γάτα που βρίσκεται μέσα σε ένα σφραγισμένο κουτί, μαζί με μια φιάλη με δηλητήριο και έναν μετρητή ραδιενέργειας. Ναι, το παραδέχομαι, φαίνεται περίπλοκο ως σύλληψη ιδέας, αλλά έτσι ήταν πάντα η επιστημονική σκέψη. Εξάλλου,δεν θα ασχολούνταν μ' αυτό ο Einstein και ο Schroedinger, αν δεν άξιζε!
Όταν, λοιπόν σύμφωνα με την υπόθεση εργασίας, θεωρήσουμε ότι ο μετρητής Geiger αφήνει ηχητικό σήμα που μας ειδοποιεί ότι η φιάλη με το ραδιενεργό δηλητήριο μπορεί να έχει σπάσει και να έχει δηλητηριάσει τη γάτα που βρίσκεται στο κουτί, δύο υποθέσεις μας μένουν: να είναι η γάτα ζωντανή, ή  να είναι η γάτα νεκρή.
Εξαιρετικά επώδυνο για τους φιλόζωους, αλλά χωρίς να παίξω το παιχνίδι της "ηθικής δεοντολογίας" και να μιλήσω για όλα τα πλάσματα που γίνονται πειραματόζωα (κουνέλια, σκυλιά, γάτες , ποντίκια, guinea pigs), θα προσθέσω απλά ότι το πείραμα δεν έγινε ποτέ, ήταν απλά μια υπόθεση εργασίας στο μυαλό κορυφαίων φυσικών επιστημόνων του προηγούμενου αιώνα.
Είναι χαρακτηριστική όμως η φιλοσοφική ιδέα που κρύβεται σχετικά με τον κόσμο, πίσω από αυτό το παράδοξο της γάτας του Schrodinger: Είναι δυνατόν, από την στιγμή που δεν έχουμε οπτική πρόσβαση στο σφραγισμένο κουτί, να μην γνωρίζουμε με βεβαιότητα τι έχει συμβεί, και έτσι, μέχρι να το επιβεβαιώσουμε, η γάτα να υπάρχει σε δυο παράλληλες πραγματικότητες, που έχουν ακριβώς ίσες πιθανότητες να ευσταθούν: τη ζωή και το θάνατο!
Είναι παράξενο πως μια απλή παραδοχή, κάτω από εξαιρετικές συνθήκες, μπορεί να μας δώσει θάρρος και ελπίδα για να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα της ζωής μας. Μήπως, όπως ακριβώς την πολύτιμη γάτα, ζούμε στην ταπεινή ζωή μας, προσδοκώντας, προσβλέποντας και βιώνοντας τελικά, παράλληλα και μια άλλη, εναλλακτική πραγματικότητα;
Όμως το βασικό θέμα που διερευνά και μελετάει το πείραμα είναι η προσέγγιση της Κοπεγχάγης που εξηγεί το quantum entanglement. Έχει να κάνει με την παρατήρηση ότι ένα σύστημα αποτελείται από υποσυστήματα σε διαφορετικές καταστάσεις (status) το καθένα. Η κβαντική διεμπλοκή (εναγκαλισμός) βασίζεται στην παραδοχή, ως έννοια, ότι αν, με μετρήσιμο τρόπο, αλλάξει η κατάσταση ενός υποσυστήματος ακολουθεί αλλαγή των ιδιοτήτων και του άλλου, όσο μακριά να είναι το ένα από το άλλο. Είναι ένα υπαρκτό φαινόμενο, που παρατηρείται τόσο στον μικρόκοσμο όσο και σε μεγαλύτερες κλίμακες.
Η φυσική συχνά, μας έδωσε τρόπους να κατανοήσουμε την ψυχολογία των ανθρώπινων σχέσεων , μέσα από την μελέτη αλληλεπίδρασης συστημάτων. Όπως ακριβώς έχει συμβεί και με την πληροφορική, που τελικά βρήκε εφαρμογή σε λύση προβλημάτων της γνωσιακής ψυχολογίας, αξιοποιώντας τα περίπλοκα συμπεράσματά της, με τον καλύτερο τρόπο. Εδώ, γίνεται ξεκάθαρο ότι τίποτα στην χρονική στιγμή της αλληλεπίδρασης των σχέσεων των ανθρώπων δεν είναι τυχαίο. Το αντίθετο, μάλιστα συμβαίνει, "η στιγμή δεν περνά και χάνεται", η στιγμή είναι μοναδικά προσδιορισμένη και ο συγχρονισμός αποτελεί δείγμα εξέλιξης της προσαρμοστικής ικανότητας του ανθρώπου στα θελήματα του Θεού. Μια φωτεινή στιγμή, που εκπέμπει αχτίδες σε τόσες άλλες στιγμές και δραστηριότητες, συνδέοντας παρόν και μέλλον...
Οι δυνατότητες πολλές και εξαιρετικές, αρκεί να εναρμονιστούμε με την εξίσου παράξενη ιδέα, ότι μαζί με τον Θεό, τον "τέλειο ενορχηστρωτή", στο πείραμα έχουμε τόσο το ρόλο της γάτας, εθελούσια και αυτοβούλως, όσο και του παρατηρητή της ζωής μας, με κάθε διάθεση να κρίνουμε θετικά και να διορθώσουμε όλες τις λάθος επιλογές μας. Ας μην ξεχνάμε ότι στα αρχαία ελληνικά η λέξη "αμαρτία"σημαίνει λάθος επιλογή και αυτό από μόνο του είναι ένα αισιόδοξο μήνυμα: ότι όλα μπορούν να διορθωθούν. Με κάθε πιθανό τρόπο, σε όλες τις παράλληλες πραγματικότητες του όμορφου σύμπαντος του Θεού, με όλους τους ευλογημένους εναλλακτικούς τρόπους, αρκεί να έχουμε αξιοπρέπεια, δυνατή σκέψη, και βούληση...


Περισσότερες πληροφορίες για το όμορφο πείραμα: http://en.wikipedia.org/wiki/Schr%C3%B6dinger%27s_cat

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

"Πεθαίνω ως χώρα..."


Γιατί όπως είπε και ο Berthold Brecht:
"Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, 
δεν διαμαρτυρήθηκα, 
γιατί δεν ήμουν Εβραίος
Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές 
δεν φώναξα, 
γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, 
ούτε τότε φώναξα, 
γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος
Όταν ο Χίτλερ φυλάκιζε ομοφυλόφιλους δεν αντέδρασα 
γιατί δεν ήμουν ομοφυλόφιλος 
Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, 
δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. 
Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου"  

Flower in the ruins

Σ'αυτή την χώρα που η αμετροέπεια είναι κανόνας και η διαρκής απειλή νόμος,
εδώ, που δοξάζουμε ξένους θεούς και προσκυνάμε ξένους ηγέτες,
εδώ, που δεν σεβόμαστε τα παιδιά μας και το μέλλον τους,
εδώ, που πάντα προτιμούσαμε την καλοπέραση από την δουλειά,
και μας έφταιγε πάντα η νοοτροπία μας.
Εδώ, που επανεφεύραμε  τον καιάδα για τους άρρωστους και τους πονεμένους,
εδώ, που ξεχάσαμε πως η εργασία είναι δικαίωμα 
την ίδια στιγμή που η επιβίωση δεν είναι αυτοσκοπός...
Στην χώρα, που ξεχάσαμε να δίνουμε και εθιστήκαμε στο να παίρνουμε...
Δεν είμαστε άνθρωποι πια...
Μέχρι να ξαναβρούμε την χαμένη ανθρωπιά μας, ας γίνουμε ένα με την γη...



Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Η δύναμη της αγάπης


"Εφόσον δεν έχει γνωρίσει την αγάπη, κολλάει με απεγνωσμένο τρόπο στα υλικά πράγματα, στους ανθρώπους, στις ιδέες. Προσπαθεί να αντλήσει λίγη εξωτερική ζεστασιά γιατί τρέμει από την παγωνιά της υπόστασης που αποσπασμένη,στέκεται μόνη και ασυσχέτιστη με τα αδιάφορα πάντα. Ο άνθρωπος αρνείται αυτή τη θέση, η ίδια του η φύση αναζητάει την αγάπη σαν πρωταρχική προυπόθεση και γι 'αυτό προτιμάει τα φτωχά υποκατάστατα της αγάπης και αρνείται να αναγνωρίσει και να ζήσει σε μια πραγματικότητα από την οποία απουσιάζει η φωτιά της αγάπης"
Άρης Ζεπάτος, "Ποιός είμαι εγώ", Εκδόσεις Αρμός (e-book) 2012

Ένας συγγραφέας που συλλογίζεται πάνω στις τρεις γεννήσεις που περιέχονται στα διδάγματα της Φιλοκαλίας, ξεκινώντας ως άθειστής και ανακαλύπτοντας την υπόσταση του ανθρώπου,
 μέσα από την πίστη.Βρίσκω το τρόπο γραφής και τους συλλογισμούς του συναρπαστικούς
όπως και τον τρόπο σκέψης του πολύ γοητευτικό. 

Σε τελική ανάλυση, δεν αξίζει να ζούμε 
και να πληρώνουμε το τίμημα της ανηφόρας του βίου μας, 
αν δεν καταφέρουμε να δώσουμε νόημα σε κάθε στιγμή αυτής της ζωής.
Πιστεύω ότι οι βασικές αξίες 
που δίνουν νόημα στη ζωή μας, 
πρέπει να είναι στενά συνυφασμένες μεταξύ τους, 
για να αποτελέσουν ένα σταθερό καμβά, 
πάνω στον οποίο ο καθένας θα επιλέξει προσεκτικά αλλά με δυναμισμό, 
να εναποθέσει τις επιλογές του. 
Με λίγα λόγια, η στιγμή που ο νους και το σώμα 
πορεύονται προς την ίδια κατεύθυνση, 
ακολουθούν την ίδια συνισταμένη και ξεχνούν τα όρια του ανθρώπου, 
δημιουργώντας ζωή, 
είναι γεμάτη με ανθρώπινη ιερότητα. 
Όσο για την θεϊκή αγιοσύνη, 
πρέπει να έχεις την χάρη μέσα σου 
και να αντέχεις να κάνεις επιλογές που πονούν και ματώνουν, 
για να φτάσεις από τις δυσκολίες της απλοϊκής, διασκεδαστικής και απολαυστικής ζωής 
στο επίπεδο του να μην έχεις πια προσωπικές ανάγκες 
και να προσφέρεις στο συνάνθρωπό σου, κομμάτια από τον εαυτό σου. 
Κι αυτό είναι σχεδόν άθλος για τον σύγχρονο, καθημερινό άνθρωπο 



Δευτέρα, 9 Απριλίου 2012

Μορφολογική Gestalt Ψυχοθεραπεία- Let The Healing Begin



Gestalt ψυχοθεραπεία αναφέρεται στην ολότητα, την οργάνωση της συνολικής μορφής. Οικοδόμηση ενός gestalt  σημαίνει σύνθεση επιμέρους στοιχείων σε ένα σύνολο, ώστε να αποκτήσουν νόημα. Από τον Frederick Perls υποστηρίζεται ότι η έλλειψη οργάνωσης του συνόλου της εμπειρίας μας (αντιλήψεις, σκέψεις συναισθήματα ως ολότητα) δημιουργεί τη νεύρωση. Αυτή η έλλειψη οργάνωσης εμποδίζει την απόλυτη επίγνωση, ώστε το άτομο δεν αντιλαμβάνεται σωστά ούτε τον εξωτερικό κόσμο, αλλά ούτε και τις λειτουργίες του σώματος του. Καταπνίγει την ελεύθερη έκφραση των αναγκών του και δεν έχει επαφή με το παρόν. Η θεραπεία βάζει ως στόχο να γίνει το άτομο «ένα αυθεντικό, εκφραστικό, υπεύθυνο και αισθαντικό ανθρώπινο πλάσμα».
Η διαδικασία του να έρθει κάποιος , σε επαφή με κάθε ένα από τα πέντε επάλληλα «στρώματα» της νεύρωσης του είναι ψυχικά επώδυνη, προϋποθέτει αλλαγές και χρειάζεται καθοδήγηση, στήριξη και ενθάρρυνση από το θεραπευτή.  
Ο θεραπευόμενος περνάει από το «υποκριτικό στρώμα», όπου ζει κάτω από την μάσκα του ψεύτικου εαυτού του, παίζοντας διάφορους ρόλους και «παιγνίδια».
Μεταφέρεται στο «φοβικό στρώμα» όπου δυσανασχετεί για την υποταγή που είχε σε «πρέπει» και «δεν πρέπει» των άλλων, αλλά ακόμα αντιστέκεται στην αλλαγή.
Έτσι περνάει στο «αδιέξοδο» όπου νιώθει ασήμαντος, ενώ φτάνει στην «ενδόρρηξη» όπου στρέφει τα συναισθήματα του προς τα μέσα, παγώνει και ακινητοποιείται.
Τελικά η ενεργοποίηση και ελεύθερη έκφραση των συναισθημάτων του έρχεται, ενώ φτάνει στο «εκρηκτικό στρώμα», («όσο αφύσικη και απαράδεκτη και αν γίνεται η συμπεριφορά του»). Τότε γίνεται «η αναγκαία μορφολογική αλλαγή και η συμπλήρωση των κενών της εμπειρίας που χρειάζονται για την καταπολέμηση της νεύρωσης.»

Βιβλιογραφία:
Κλινική Ψυχολογία, διάγνωση πρόληψη και θεραπεία των ψυχικών διαταραχών (σελ 119) Παρασκευόπουλος 

Insight problem solution in Gestalt therapy - Μια μορφή ψυχοθεραπείας που μπορεί να βοηθήσει μια χώρα


Προβλήματα της καθημερινότητας δεν λύνονται πάντα με δομημένο τρόπο. Δεν έχουν ξεκάθαρες, καθορισμένες  με μαθηματικό τρόπο, λύσεις που υπαγορεύονται από το ίδιο το πρόβλημα και λύνονται μέσα από την μελέτη του. Τέτοια προβλήματα, συνήθως, δεν ακολουθούν καθορισμένη ατραπό λύσης. Όμως, τα άτομα, τα λύνουν πολύ συχνά, χρησιμοποιώντας την επινοητικότητα τους. Μάλιστα, τα λύνουν ενώ δεν γνωρίζουν πως ακριβώς σκέφτηκαν την διαδικασία της επίλυσης.
Αυτό είναι ένα φαινόμενο, που ονομάζεται από τους ψυχολόγους της Gestalt θεραπείας, έμπνευση ή φώτιση (insight). Η έμπνευση αυτή συχνά αναφέρεται σε έναν νέο τρόπο να δει κανείς το πρόβλημα που πρέπει να λύσει. Να το δει κάτω από μια νέα οπτική γωνία, που θα είναι διαφορετική από τη συνήθη θεώρηση, μακριά από τις προηγούμενες συνδέσεις. Συχνά φαίνεται να εμφανίζεται η λύση από το πουθενά, αν και προήλθε από κοπιαστική επεξεργασία και σκέψη.
“Οι ψυχολόγοι της θεραπείας Gestalt πίστευαν ότι η φώτιση ήταν «κάτι διαφορετικό», αλλά δεν πρότειναν καμία εξήγηση γι’ αυτό. Μια εναλλακτική θεώρηση είναι ότι δεν ήταν κάτι ξεχωριστό αλλά ότι αποτελεί την πραγμάτωση μιας από τις τρεις διαδικασίες: επιλεκτική αποκωδικοποίηση (επιλογή ανάμεσα σε εκείνες τις πλευρές του προβλήματος που είναι σχετικές και όσες δεν είναι- μόλις τα σημαντικά κομμάτια του προβλήματος αναγνωριστούν, η επίλυση του προβλήματος γίνεται προφανής), επιλεκτική σύγκριση (νέα αντίληψη του πως συνδέονται νέες πληροφορίες με πράγματα που ήδη γνωρίζουμε- χρήση αναλογιών), επιλεκτικός συνδυασμός (συνδυασμός πληροφοριών με ένα πρωτότυπο και παραγωγικό τρόπο.)”
H Gestalt θεραπεία επικεντρώνεται στο παρόν και επιλύει προβλήματα του παρελθόντος, χωρίς να αναφέρεται σ’ αυτό. Αυτό δεν συμβαίνει για να διευκολυνθεί μια διαδικασία λήθης. Επίσης δεν σταματά την εστίαση κριτικής ματιάς, πάνω στα προβλήματα. Δεν εμποδίζει, ακόμα την εκδήλωση της αίσθησης δικαιοσύνης, δεν σταματά την ορθή απόδοση ευθυνών σε όποιον αναλογούν. Και δεν αναχαιτίζει την επιβολή τιμωρίας.
Απλά, η συγκεκριμένη θεραπεία, βοηθά στην συνειδητοποίηση των λάθος επιλογών και των συνεπειών τους στο παρόν, ώστε, μετά από σύντομη ανάλυση και ενθάρρυνση, μέσα από τη διαδικασία του role playing, να αναληφθούν πλήρως αυτές οι ευθύνες από τον θεραπευόμενο, και να πάψει η νεύρωση. Let the healing begin….after we eliminate the guilt.
Πιστεύω ότι η ένταση, η απελπισία, η απογοήτευση, το άγχος που προκαλεί η ελληνική οικονομική κατάσταση θα μπορούσε να μειωθεί, αφού πρώτα κατανοηθούν οι αίτιες, γίνει αλλαγή της νοοτροπίας και υπάρξει δικαιοσύνη για χιλιάδες αδικημένους πολίτες. Όμως, πρέπει να βιώσουμε την απελπισία, για να επιλέξουμε την λύση που ταιριάζει στον καθέναν μας για να επιβιώσει. Όλα τα μέσα και τα εργαλεία υπάρχουν, μαζί με ένα ανεπανάληπτο περιβάλλον και μια ισχυρή θέληση για ζωή. Τα προβλήματα θα επιλυθούν, αρκεί να είμαστε έξυπνοι και επινοητικοί. Μέχρι τότε, η ψυχραιμία, η νηφαλιότητα και η αντοχή της ψυχικής μας υγείας θα δοκιμάζονται, αν δεν καταφέρουμε να κατανοήσουμε ότι όλα τα αρνητικά κομμάτια του προβλήματος είναι ψυχολογικά συναισθήματα που πρέπει να τα ζήσουμε με όλη τους την ένταση, στο παρόν, για να γίνουν κατανοητά. Και τότε, μετά από πολλή προσπάθεια και στέρηση, θα αλλάξουν όλα.

Βιβλιογραφία:
Κλινική Ψυχολογία, διάγνωση πρόληψη και θεραπεία των ψυχικών διαταραχών (σελ 119) Παρασκευόπουλος
Psychology Instant Notes, (p 142-143) Christensen, Wagner, Halliday, BIOS Scientific Publishers

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012

Theology of the Cross (greek translation)

Θεολογία του σταυρού
από τον Zac Bailles

(O Zac Bailles είναι τριτοετής φοιτητής της Θεολογικής πανεπιστημιακής σχολής του Wake Forest και Βαπτιστής ιερέας. Κατάγεται από το Κεντάκυ και έχει πτυχίο Φιλοσοφίας από το κολλέγιο Georgetown. Ως ιερέας, θεωρεί τον εαυτό του άνθρωπο "εν τω γίγνεσθαι" και όχι άνθρωπο "εν τω γενέσθαι".)

"Το να νιώθεις τη απουσία της καλοσύνης που μοιράστηκες, το να σκοτώνεσαι από την ανθρωπότητα την οποία προσπάθησες να εμπλουτίσεις προσφέροντας, είναι το να γίνεις ξεχασμένος από το Θεό".

"Ανάγκασαν έναν περαστικό, που ερχόταν από την επαρχία, να σηκώσει τον σταυρό του. ήταν ο Σίμων ο Κυρηναίος, ο πατέρας του Αλέξανδρου και του Ρούφου. Μετά έφεραν τον Ιησού στο μέρος που λεγόταν Γολγοθάς (που σημαίνει Κρανίου Τόπος). Και του πρόσφεραν οίνο μαζί με μύρο, αλλά δεν το δέχτηκε. Και τον σταύρωσαν, και μοίρασαν τα ρούχα του μεταξύ τους, παίζοντας στα ζάρια το ποιος θα πάρει τι. Ήταν εννιά η ώρα το πρωί, όταν τον σταύρωσαν."
 Κατά Μάρκον 15: 21-25

«Έχω περάσει όλη μου τη ζωή μέσα στην Εκκλησία και ακόμα δεν είμαι σίγουρος τι σημαίνουν η Σταύρωση, η Ταφή και η Ανάσταση του Ιησού. Μερικοί λένε ότι αυτά είναι τα "καλά νέα"- ο Ιησούς πέθανε για τις αμαρτίες μας. Τελικά, είμαι σίγουρος ότι αυτοί που το λένε αυτό, αναφέρονται στο εδάφιο Κατά Ιωάννη 3:16. Όμως, δεν δέχομαι την ιδέα ότι εγώ σκότωσα έναν άνθρωπο πριν από 2000 χρόνια. Από το να προσπαθώ να εξάγω διδάγματα από τον θάνατο ενός πολιτικού και θρησκευτικού επαναστάτη, θα προσπαθήσω να δω τα τρία στάδια της ιστορίας του Θείου Πάθους, ως αντανακλάσεις των τριών σταδίων της ζωής που περνάμε μέσα και έξω από αυτό, μερικές φορές ζώντας ολόκληρη τη ζωή μας πάνω στο Σταυρό, ζώντας στιγμές στον Τάφο ή μη τολμώντας ποτέ να έχουμε την εμπειρία της Ανάστασης. Οι δυνατότητες σύγκρισης είναι ατελείωτες.
Η περιγραφή του Κατά Μάρκον Ευαγγελίου της Σταύρωσης του Ιησού δεν διαρκεί πολύ σε σύγκριση με άλλα Ευαγγέλια. Στο 15ο κεφάλαιο, όμως, ο Ιησούς τελικά απευθύνεται στο Θεό, επαναλαμβάνοντας τον Ψαλμό 22, λέγοντας "Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;" Λόγια διαμαρτυρίας και αγωνίας, θα έλεγε κανείς. Τολμώ να μαντέψω πως υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ζουν εδώ, πάνω στο σταυρό. Ο Jon Sorbino γράφει ότι υπάρχουν παντού στο κόσμο σταυρώσεις καθημερινά, και μέσα από αυτές ζει ο Χριστός.
Η ερώτηση που συχνά γίνεται "γιατί"; Γιατί υποφέρω; Γιατί δεν μπορώ να είναι ελεύθερος; Γιατί πρέπει να με χτυπούν να με βρίζουν και να με λοιδορούν; Γιατί; Κάθε άνθρωπος νιώθει ξεχασμένος από το Θεό, χωρίς προσευχή και άλλη ελπίδα, εκτός από το να θυμώνει με την απραξία του Θεού. Δεν υπάρχει ελπίδα για μια ανάσταση, παρά μόνο η αγωνιώδης παράκληση στο Θεό να απαντήσει. Κι όμως δεν υπάρχει καμία απάντηση, κανένα βάλσαμο δεν έρχεται, δεν επιτυγχάνεται καμία γαλήνη του νου, μέχρι να παραδώσει κανείς την τελευταία του πνοή.
Αυτό μπορεί να μοιάζει μια ανησυχητική ή απαισιόδοξη θεώρηση, αλλά αν είμαστε ειλικρινείς σχετικά με το μίσος που κρύβει η ανθρωπότητα, τότε ο Σταυρός γίνεται ένα χαρακτηριστικό και διαχρονικό σύμβολο. Ο Ιησούς έφτασε πάνω στο Σταυρό, επειδή ενόχλησε το κατεστημένο, "διατάραξε την καθεστηκυία τάξη". Φώναζε και προκαλούσε αναταραχή τόσο πολύ που, όταν η θρησκευτική ελίτ και η πολιτική στάση της μονότονης ύπαρξης δεν μπορούσε άλλο να τον ανεχθεί, στήθηκε ένα δικαστήριο- παρωδία.

Δεν είναι αυτοί που φώναξαν για την απελευθέρωση του Βαραββά που έφταιγαν για το θάνατο του Ιησού. Δεν ήταν ο Πόντιος Πιλάτος, ο οποίος, σύμφωνα με το Κατά Ιωάννη ευαγγέλιο, ρώτησε: "ποια είναι η αλήθεια;" που προκάλεσε τον θάνατο του Ιησού. Δεν υπάρχει μόνο μια αιτία. Μάλλον, είναι ο Ιησούς που ζούσε σύμφωνα με το κήρυγμα της αγάπης και της αλλαγής της ανθρωπότητας, έτσι ώστε η πιθανότητα ενός Σταυρού ψηλά στο λόφο που τον περίμενε, ήρθε ως συνέπεια.

Γνωρίζουμε μερικές τέτοιες σύγχρονες σταυρώσεις- αν και δεν τις αποκαλούμε σταυρώσεις. Σε ένα μπαλκόνι στο Memphis, Tennesse, δολοφονήθηκε με ένα τσιγάρο στο χέρι ακόμα αναμμένο, ένας Βαπτιστής ιερέας και ηγέτης του αγώνα για ανθρώπινα δικαιώματα, ζώντας το όνειρό του. Υπήρχε ένας Καθολικός ιερέας, ο Oscar Romero, που δολοφονήθηκε την στιγμή που προετοίμαζε την αρτοκλασία, για το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας, από εκείνους που τον έβλεπαν ως απειλή για τις δυνάμεις του κατεστημένου. Υπήρχε και ο Malcolm X, του οποίου το μήνυμα για ειρηνική αντίσταση, μετά από το προσκύνημά του στην Μέκκα, οδήγησε στο θάνατό του, από αυτούς που ακόμα προτιμούν το μήνυμα "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα."
Σταυρώσεις γίνονται κάθε μέρα σε αυτούς που σιωπηλά αντιστέκονται και ευαγγελίζονται την αλλαγή. Μοναχικός και απομονωμένος, γεμάτος πόνο και σύγχυση, ο δρόμος ως το Σταυρό δεν έχει έναν ξεκάθαρο χάρτη. Μάλλον, το ταξίδι ως τον Σταυρό είναι ένα ταξίδι πιο βαθιά στην ενσυναίσθηση, το ενδιαφέρον για την ανθρωπότητα και την δικαιοσύνη. Είναι ένας βίος που διανύθηκε, διακηρύττοντας το μήνυμα «να κυριαρχήσει η αγάπη, να κυριαρχήσει η αλήθεια» και την πεποίθηση ότι ο Θεός ζήτησε από κάποιον να έλθει να μιλήσει και να πορευτεί πάνω σε αυτά τα βήματα.  

Κι όμως, αν ο Σταυρός γίνει το αποτέλεσμα, η μοναξιά θα είναι επίσης το αποτέλεσμα. Το να ζητάς δικαιοσύνη μέσα στα πλαίσια οποιασδήποτε κοινωνίας δεν είναι ό,τι καλύτερο, γιατί πολύ συχνά οι απαιτήσεις της οικονομίας και της ανάπτυξης αφήνουν τη δικαιοσύνη στο περιθώριο.

Το να νιώσεις την απουσία της καλοσύνης που μοιράστηκες, το να σκοτώνεσαι από την ανθρωπότητα που προσπάθησες να εμπλουτίσεις προσφέροντας, είναι το να είσαι εγκαταλελειμμένος από τον Θεό.

Για όσους η ζωή τους διανύθηκε πάνω στο Σταυρό, για όσους πεθάνουν τελικά πάνω στο Σταυρό, μακάρι να έχετε το σθένος να ζήσετε ανάμεσα στην αναζήτηση για το έλεος του Θεού και την παράκληση για συγχώρηση όσων σας κακοποίησαν. Μακάρι αυτοί που βρίσκονται στη στιγμή του μαρτυρίου, να την ζήσουν σύμφωνα με τα λόγια του Ιησού. «Πατέρα, συγχώρεσε τους, δεν κατανοούν τι κάνουν.»

Για να φτάσει από το Σταυρό στην Ταφή, ο Ιησούς αφέθηκε, και εμείς αφηνόμαστε, προσφέρουμε τη ζωή μας επίσης, χωρίς ελπίδα για ανάσταση.»


Κυριακή, 4 Μαρτίου 2012

The essence of life


Κυριακή της Ορθοδοξίας και εγώ ψάχνω την ουσία της ζωής, το νόημα μέσα στην κατάθλιψη και την απελπισία, που δημιούργησε ο ίδιος ο άνθρωπος για τον εαυτό του. Και την αντίθεση με την ελπίδα, την μικρή φλογίτσα της ψυχής, που είναι πάντα αποτέλεσμα του αγώνα για ζωή.
Οι πηγές μου θα έπρεπε να είναι η παμπάλαια πατροπαράδοτη μικρή Βίβλος, που φυλλοροεί, που χάνει λέξεις τυπωμένες και σελίδες, χωρίς να χάνει νοήματα και έννοιες. Την κράτησα μέσα στα χέρια ανάλαφρα, χωρίς εξώφυλλο, σελίδες βαμμένες ώχρα από το χρόνο, φαγωμένη από το σαράκι των βιβλίων, μικρά γραμματάκια αόρατα σχεδόν, μέγεθος όσο μια χούφτα και έτος εκτύπωσης 1932. Την απόθεσα στη θέση της απαλά, με μια αίσθηση νοσταλγίας.
Κι όμως, για μένα, πηγή της αναζήτησης, της γνώσης, των πληροφοριών και των κειμένων είναι ένας διαδικτυακός τόπος, φτιαγμένος στα Μεσόγεια, αφιερωμένος στη αποθησαύριση των Γραφών, αλλά όχι στην απόδοση στην απλή γλώσσα  των παππούδων μου. Αυτό με παρακίνησε να αποδώσω το πολύτιμο κείμενο μόνη μου. Ένιωσα ότι, για μια φορά, μπορούσα να ψάξω κάτι, κρυφά βαλμένο μέσα στο κείμενο, λίγο από το χαμένο νόημα, λέξη- λέξη, την ουσία της ζωής που με αφορά, που είναι συνυφασμένη με την δική μου καθημερινότητα, με τις δικές μου δυσκολίες, με τις δικές μου υπερβάσεις και τις δικές μου λάθος επιλογές.
Έγινε χωρίς δυσκολίες και χωρίς δέος, σαν να άκουγα τον παππού μου να ψιθυρίζει συμβουλές ζωής στο αυτί μου, σε μια γλώσσα οικεία, κατανοητή, προσιτή, εύκολη και απλή στα νοήματά της. Κι όμως, την εποχή της τεχνολογίας, οι πρόγονοι μιλούν, σφιχτά δεμένοι με το παρόν. Λίγα μας δείχνουν για το μέλλον, μάλλον πως να το βαδίσουμε  με αξιοπρέπεια, κι όχι πως να αναζητούμε κάποιον «ψεύτικο παράδεισο» πλούτου. Αποφάσισα, αποδίδοντας το κείμενο, ότι δεν αποζητώ επιστροφή στην παράδοση, αλλά μια φρέσκια ματιά, σε λέξεις που αξίζουν σεβασμό, για το ίδιο τους, το φανερό, περιεχόμενο. Τη ουσία της ζωής. Την ελπίδα…από τη πηγή.

«Και σηκώνοντας τα μάτια του, προς τους μαθητές του, είπε: Ευτυχισμένοι οι φτωχοί, γιατί είναι δικό τους το βασίλειο του Θεού. Ευτυχισμένοι αυτοί που τώρα πεινούν, γιατί θα χορτάσουν, ευτυχισμένοι αυτοί που τώρα κλαίνε, γιατί θα γελάσουν. Να είστε γαλήνιοι, όταν σας μισήσουν οι άνθρωποι και όταν σας βγάλουν στο περιθώριο και σας βασανίσουν και σας βρίσουν, γιατί πιστεύετε σε μένα. Να χαρείτε και να είστε γαλήνιοι, γιατί είναι πολύς ο μισθός σας στον ουρανό, γιατί με τον ίδιο τρόπο φέρθηκαν και οι πατέρες αυτών των ανθρώπων, στους προφήτες. Αλλοίμονο στους πλούσιους γιατί είστε μακριά από την προσευχή μας…Αλλοίμονο στους χορτασμένους γιατί θα πεινάσετε, αλλοίμονο σε όσους γελούν τώρα, γιατί θα πενθήσουν και θα κλάψουν. Αλλοίμονο, όταν όλοι οι άνθρωποι μας λένε καλά λόγια, γιατί τα ίδια έκαναν και οι πατέρες αυτών των ανθρώπων στους ψευδοπροφήτες.»
(Κατά Λουκά, Κεφ. Ε΄, Μακαρισμοί)

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Ώρα για επικοινωνία...ώρα για πράξεις...

Όταν χάνεις  την αξιοπρέπεια σου καταχρεωμένος παντού...
όταν πουλάς τον ελεύθερο χρόνο σου ακριβά κάνοντας εξοντωτικές υπερωρίες, για να ζήσεις την οικογένεια σου...
όταν δεν μπορείς πια να σκεφτείς καθαρά, βουτηγμένος μέσα στα προβλήματα μιας γρανιτένιας καθημερινότητας που σε συνθλίβει...
όταν βιώνεις κρυμμένη κατάθλιψη και καταλήγεις να βρίζεις και να αδιαφορείς για το σύντροφό σου...όταν ρωτάς συνεχώς "γιατί σε μένα" αντί να λες "πως, εγώ, θα βοηθήσω"...
όταν δεν έχεις πια φάρμακα, για να επιζήσεις...
όταν κάνεις οικονομία, ακόμα και στο φαγητό που τρως...
όταν μισείς τον ίδιο τον Θεό και οικτίρεις τον εαυτό σου για την πίστη που έδειξες ως τώρα...
όταν βλέπεις τη ζωή ως μια απελπιστική περιπέτεια χωρίς τέλος... 
ξέρεις πως ήρθε το τέλος
του εγωισμού
του κυνηγιού του χρήματος 
της ευκολίας και της χλιδής 
της πολυτέλειας και της χαλαρότητας....
και ήρθε η ώρα της επικοινωνίας και της προσφοράς
Ήρθε -αργά- η ώρα για αλλαγή, καλύτερη ποιότητα ζωής, pure love...
Κάθε άνθρωπος και όλοι μαζί θα αντέξουμε τα πάντα, 
γιατί υπάρχει η αξία του φιλότιμου 
πάνω στην οποία βασίσαμε την επιβίωση και την ύπαρξή μας ως Έλληνες...
γι'αυτό, ακόμα και την τελευταία στιγμή, δεν σταματάμε να αγωνιζόμαστε...
και να μιλάμε χαμηλόφωνα, ως επικοινωνία, μέσα απ'την ψυχή...
"Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε και ούτως αναπληρώσατε τον νόμον του Χριστού..."
είπε σιγανά ο απόστολος...

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

Το "εγώ" και το "εμείς"

"Όλα αλλάζουν εδώ πέρα με ορμή..."
 Σε έναν κόσμο που καταρρέει, ελάχιστα πράγματα είναι τα ίδια, ενώ η προσαρμογή στα νέα δεδομένα είναι πάντα βίαιη, κυρίως γιατί ο εγκέφαλος, το συναίσθημα, η ψυχή δεν προλαβαίνουν (λόγω χρόνου) να προσαρμοστούν. Πολλές νέες πληροφορίες, κινητοποίηση δυνάμεων και δυνατοτήτων για επιβίωση πρωτόγνωρη...κι όμως λείπει κάτι...Η αίσθηση της ματαιότητας δίνει περιεχόμενο στα καθημερινά συναισθήματα θυμού και αυξάνει, ταυτόχρονα της αίσθηση ότι είμαστε αβοήθητοι, ακόμα και μέσα στο υποστηρικτικό πλαίσιο των οικείων μας. Γιατί άραγε δεν λειτουργεί αυτό το δίχτυ προστασίας της συναισθηματικής και ψυχικής μας υγείας; Γιατί τα συναισθήματα που νιώθουμε όταν είμαστε μόνοι, δεν τα ελέγχουμε και δεν τα εκφράζουμε, κατακλύζουν τη ζωή μας και αναισθητοποιούν το "είναι" μας; Γιατί η θλίψη είναι βουβή, ενώ ο θυμός και η αίσθηση του πνιγηρού "δεν πάει άλλο" είναι ηχηρά, δυνατά και έντονα; Πόσο επηρεάζει τη ζωή και την λειτουργικότητά μας η συνεχής σύγκρουση με συνθήκες ζωής ψυχοπιεστικές και άκρως στρεσογόνες; Πόσο επηρεάζονται οι σχέσεις μας με τους ανθρώπους που μας αγαπούν, πόσο αδιάφοροι καταλήγουμε να γίνουμε για τα προβλήματα των άλλων; Πόσο είμαστε έτοιμοι να δώσουμε προσοχή σ'αυτό που μας συμβαίνει και με καθαρό μυαλό και ακέραιο συναίσθημα, να χαράξουμε ένα δρόμο ζωής, μέσα και όχι μακριά από τα γεγονότα;
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να αντιμετωπίσει κανείς την πραγματικότητα. Ένας από αυτούς είναι να την αποφύγει, ένας άλλος είναι να την διασκεδάσει, Κάποιος άλλος είναι να δημιουργήσει μια εναλλακτική πραγματικότητα, μέσα στην οποία θα ζει για πάντα προστατευμένος. Όμως, πάντα ο πιο δύσκολος τρόπος είναι αυτός που χρησιμοποιούν οι ναυτικοί, όταν έρχονται αντιμέτωποι με μια φουρτούνα: την αντιμετωπίζουν κατά μέτωπο και περνούν μέσα από το κύμα που απειλητικό ορθώνεται για να τους αφανίσει. Κανείς δεν χάθηκε, ενώ είχε το θάρρος να αφανιστεί από κάτι μεγαλύτερο από αυτόν, την στιγμή που έκανε την μεγαλύτερη προσπάθεια του.
Αυτή τη στιγμή, σ' αυτή την εποχή, θα περάσουμε σαν ελληνική κοινωνία, όλα τα ποτάμια του κόσμου, με κίνδυνο πολλοί από εμάς να πνιγούμε. Δεν είναι μόνο η προσπάθεια που μας αξιώνει να μείνουμε ζωντανοί, ψυχικά, κοινωνικά και σωματικά. Είναι η πίστη που θα τα καταφέρουμε. Είναι επίσης, αυτό μας διαχωρίζει από τα ζώα: η αίσθηση ότι ακόμα και αν ο διπλανός μας, δεν μπορεί να τα καταφέρει, θα τον βοηθήσουμε εμείς. Απλά και ταπεινά, στην εποχή της κρίσης δεν ζούμε για τον εαυτό μας, αλλά για να ατσαλώνουμε την πίστη στη ζωή και να προσφέρουμε στον διπλανό μας. Για να έχει αξία η ζωή μας..."γιατί η ζωή μόνο όταν την μοιράζεσαι αξίζει.."
  
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...