Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

Pride or Prejudice


Περηφάνεια ή προκατάληψη;
Στο εξωτερικό είναι περήφανοι για την πίστη τους. Εδώ στην Ελλάδα έχουμε συνδέσει την πίστη με την θρησκεία και με το χουντικό μότο «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», όπως το άλλο «ησυχία, τάξη και ασφάλεια». 
Κι έτσι συνεχίζουμε να ζούμε αποχαυνωμένοι και εφησυχασμένοι, ότι τίποτα δεν εξαρτάται από μας και τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, γιατί αυτό είναι μια συνθήκη που μας έχει βολέψει για χρόνια.
 Η προσκόλληση δε πολλών ιερέων σε «νεοφιλελεύθερους» πολιτικούς και «νέες ιδέες», όπου ζητούσαν προστασία για τα κοσμικά ανομήματα τους, ήταν παροιμιώδης και οδήγησε μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων μακριά από τη θρησκεία, αν και όχι μακριά από την πίστη.
Οι μισοί αριστεροί δεν ξέρουν τι θέλουν από τον Θεό, δεν νιώθουν αν υπάρχει καν Θεός και καταλαβαίνουν την ελπίδα, ως έννοια με πολιτικό μόνο περιεχόμενο. Όμως αν τους απασχολεί η κοινωνία, θα πρέπει κάποτε να επενδύσουν στο όνειρο, που δημιουργείται από την ελπίδα, που δημιουργείται από την πίστη σε ότι έχουμε ιερό…το παιδί μας, το σύντροφό μας, την οικογένεια και τη δουλειά μας, όσους είναι σημαντικοί στη ζωή μας και είναι εκεί, δίπλα μας κάθε μέρα. 
Αν τα δώσουμε όλα, αν στερέψουμε από καθετί μέσα μας, τότε θα μπορούμε να πούμε ότι τα καταφέραμε, ότι είμαστε άξιοι να ζούμε σε κοινωνία με τους άλλους ανθρώπους. Και για ό, τι παίρνουμε, πρέπει να ανταποδίδουμε στο διπλάσιο, με συναίσθηση ότι η επιπλέον προσπάθεια είναι που μας χρήζει ανθρώπους. 
Αυτή η συμπεριφορά είναι στάση ζωής, δεν είναι επίδειξη χριστιανικής ηθικής. Το να είσαι σε αρμονία με τον εαυτό σου, το να είναι σε συνέπεια οι πράξεις και τα λόγια σου, το να προσφέρεις τον εαυτό σου και το να ρίχνεις μια ματιά στον άνθρωπο στο διπλανό διαμέρισμα και τη γάτα στο δρόμο, σε κάνει άξιο να ξεπεράσεις τα πάντα. Άμποτε… 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...