Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

"Να χεις το "δόξα τω Θεώ", στην άκρη των χειλιών σου..."


Ο πατέρας μου έλεγε "να χεις το "δόξα τω Θεώ", στην άκρη των χειλιών σου". Δεν το κατάλαβα, παρά μόνο όταν έφυγε. Γιατί εμείς οι άνθρωποι συχνά εκτιμούμε αυτό που έχουμε, μόνο όταν το χάσουμε. 
Αυτό που εννοούσε, ήταν να μην χάνω την πίστη μου στο καλό που έχουν μέσα τους οι άνθρωποι. Στο θαύμα που σημαίνει η ζωή, καθημερινά επιβεβαιωμένο, μέσα από τη χάρη του Θεού. Να έχω τη δύναμη να το εκφράζω με λόγια, πολλές φορές μέσα στην ημέρα. ‘Όχι σαν ανόητο mantra, αλλά σαν νοητική προσευχή. Δεν χρειάζονται σταυροί και παρακλήσεις, μετάνοιες και σκληρή νηστεία, υποταγή σε κανόνες «γιατί έτσι πρέπει» και προσήλωση στην τυπολατρία. Λίγη πίστη στο ακατόρθωτο, μέχρι πριν από λίγο, χρειάζεται. Λίγη αυτοεκτίμηση, για να βρούμε την πηγή της δύναμης μέσα μας.
Λίγη συναίσθηση ότι ζούμε για να προσφέρουμε στον άνθρωπο δίπλα μας, αντί να γεμίζουμε φαγητό τον εαυτό μας και να επιζούμε εγωιστικά. Λίγο αίσθηση προσφοράς αντί για αίσθηση καθήκοντος που μας περιμένει στη γωνία, για να μας φυλακίσει. Γιατί όταν τα έχουμε όλα, πρέπει να τα δώσουμε όλα…Στη ζόρικη εποχή που ζούμε, δεν φτάνει να δίνει «ο έχων δύο χιτώνας» τον έναν. Καλό είναι να καταλάβουμε, ότι πρέπει επιτέλους να δοθούν και οι δύο, για να μείνουμε αν γίνεται γυμνοί, απροστάτευτοι και χωρίς αντίσταση στο θέλημά του. Όλα για όλα, λοιπόν, μήπως μπορέσουμε να ντυθούμε την αξιοπρέπεια και να πορευτούμε το δύσκολο δρόμο ενωμένοι. Η κοινωνία μας θέλει προσαρμοσμένους σε νέες συνθήκες, όπου τα πάντα θα μοιράζονται και το ενδιαφέρον θα είναι άφθονο. Ας μάθουμε τον συνάνθρωπό μας, και ας μοιραστούμε ό,τι έχουμε. Η κοινωνία δεν περιμένει, ή θα αλλάξει ή θα διαλυθεί…  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...