Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

Η κρίση και η πρόκληση


Μέσα στην αγωνία για το μέλλον, την απελπισία που δημιουργεί η αναζήτηση εργασίας από τους απολυμένους εργαζόμενους, την αγανάκτηση για τα μη υλοποιημένα όνειρα των πολιτών, για τις υποσχέσεις που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκαν από το κράτος, για την έλλειψη δίκαιας αντιμετώπισης εις βάρος ενός ολόκληρου λαού, για την απουσία ντροπής και δικαιοσύνης απέναντι στις παρανομίες πολιτικών και υπαλλήλων της διοίκησης, στη γενική κατήφεια για τον εμπαιγμό αλλά και την αίσθηση ότι δεν αλλάζει τίποτα, παρά τους συλλογικούς αγώνες, γιατί ίσως όλα είναι προκαθορισμένα, από ξένες κυβερνήσεις και τραπεζικά συμφέροντα, προσπαθεί ένας περήφανος λαός να αντιπαρατεθεί στις αδυναμίες του, να τις αντιμετωπίσει και να προσαρμοστεί σε νέες συνθήκες.
Μόνο που σ’ αυτόν τον αγώνα, που δεν είναι απλά παιχνίδι εντυπώσεων, πρέπει να αλλάξουμε την ίδια την ψυχοσύνθεσή μας, γρήγορα και αποτελεσματικά, αλλά και να αποδείξουμε ότι η αλλαγή είναι βαθιά και μόνιμη. Επιβάλλεται να αναδιαμορφώσουμε τον μποέμ, αναρχικό, αυτόνομο, αντιεξουσιαστικό χαρακτήρα μας, σε συνεπή, εργατικό, τακτικό και υποτακτικό, που δέχεται να δουλεύει όπου τον τοποθετούν και να μην αμφισβητεί τις αποφάσεις κάθε αυθεντίας. Πρέπει να μην είμαστε προσκολλημένοι στη δημιουργία πλούτου, με απώτερο σκοπό την ικανοποίηση της επιδειξιμανίας μας και να αρκεστούμε σε ότι έχουμε και σε ακόμα λιγότερα, σε όσα μας αναλογούν.
Θα πρέπει να προσανατολίσουμε τους νέους όχι στην επίτευξη σπουδών με γενικό περιεχόμενο, που έγιναν πραγματικότητα γιατί πέρασαν τυχαία μέσω μηχανογραφικού και επιβαρύνουν οικονομικά τους γονείς, σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα χωρίς υποτροφίες, αλλά στην επιλογή σπουδών με γνώμονα την ουσιαστική επαγγελματική αποκατάσταση και μάλιστα σε καινοτόμα επαγγέλματα, αν όχι σε μια στροφή σε χειρωνακτικές τεχνολογικές κατευθύνσεις.
 Θα πρέπει να μάθουμε από την αρχή να πληρώνουμε τους φόρους, τις εισφορές και τα χρέη και να μην εκμεταλλευόμαστε τον εργαζόμενο, τον μετανάστη. Θα πρέπει να δημιουργήσουμε ένα κοινωνικό δίχτυ προστασίας που να λειτουργεί και να μην αγκυλώνεται στη γραφειοκρατία, ώστε να φτάνει η βοήθεια σε όσους την χρειάζονται. 
Θα πρέπει να πάρουμε οδυνηρές αποφάσεις για τον (ηθικό και τεχνολογικό) εκσυγχρονισμό του κράτους, για την αξιολόγηση και την άρση μονιμότητας των λειτουργών του, για την καταπολέμηση του κοινωνικής ντροπής, που λέγεται «ρουσφέτι- μίζα- κομπίνα-μέσο», να αντικαταστήσουμε την αναξιοκρατία και τον νεποτισμό με κοινωνικά κριτήρια, και να τιμωρήσουμε, απολύοντας τους επίορκους δημόσιους υπαλλήλους, από τους οποίους πολλοί κρύβονται πίσω από την συνδικαλιστική τους ιδιότητα για να γίνουν αρεστοί και να μην τύχουν διώξεων.  
Σε μια χώρα, όπου «ιστορία γράφουν οι παρέες», πρέπει να μάθουμε να ζούμε με δικαιοσύνη και να μην στηριζόμαστε στις ανάξιες γνωριμίες μας. Προσκόλληση στον πλούτο, την επίδειξη, την ανέλιξη επιτηδείων λόγω γνωριμίας, την κοινωνική αδικία, την αναξιοκρατία, αδυναμία αξιολόγησης και κοινής λογικής, έλλειψη συστηματικής βοήθειας για όσους την έχουν ανάγκη, κάλυψης κοινωνικών αναγκών και αλληλεγγύης, πέρα από την μορφή ελεημοσύνης. Όλα αυτά μπαίνουν εμπόδια στην πορεία μας, ενώ είναι χρόνια προβλήματα νοοτροπίας, που, ξαφνικά, από εθνική περηφάνια, έγιναν ντροπή, που μας διαχωρίζει από το κοινωνικό σύνολο. Τελικά, φαίνεται ότι δεν είμαστε ικανοί να αξιολογήσουμε ποιες αξίες να κρατήσουμε και ποιες να αφήσουμε, ποιες να διαφυλάξουμε και ποιες να απεμπολήσουμε, για να μην μας επιβάλλουν άλλοι αξίες ξένες, ως προς την ταυτότητα  και την προσωπικότητα μας
Το τελευταίο καιρό ανταποκριθήκαμε στην πρόκληση με το να προωθήσουμε τον εθελοντισμό, να ενταχθούμε σε οργανώσεις που νοιάζονται για τον συνάνθρωπο, να προσφέρουμε το χρόνο μας, να συμμετέχουμε σε κοινωνικούς αγώνες, να αναλογιστούμε έστω, πως θα μπορούσαμε να βελτιώσουμε την κοινωνία μας, με τη δική μας ενεργό συμμετοχή. Ενεργοποιήσαμε  το φιλότιμο, το ενδιαφέρον, την αλληλεγγύη, την κοινωνικότητα, την αγάπη χωρίς ανταλλάγματα και προαπαιτούμενα. Σπουδαίες αλλαγές, παραλλαγές  πάνω σε ένα θέμα χρόνια λησμονημένο και απωθημένο, που δεν είναι μόνο χριστιανικές αξίες, είναι στην πραγματικότητα ο ιστός της κοινωνίας μας.
Φαίνεται ότι αυτή η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά και ηθική κρίση αξιών. Θα την ξεπεράσουμε μόνο, αν αντιλήφθούμε έγκαιρα και αλλάξουμε αποτελεσματικά τον τρόπο σκέψης μας. Και τότε θα απαντήσουμε στην πρόκληση ότι:  «μπορούμε να κάνουμε όλα όσα χρειάζεται, και ακόμα περισσότερα».  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...