Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Γιατί εθελοντές;

video

Η έννοια της προσφοράς και  το ψυχικό αντίτιμο

Ξεκινώντας με αφετηρία το γεγονός ότι η ψυχή μας «δεν έχει σωματική υπόσταση, αλλά είναι εκείνο που μας κάνει μια ύπαρξη ανθρώπινη», βλέπουμε αυτή τη ψυχή να κατακλύζεται από ένα έντονο, δυνατό, υπέροχο συναίσθημα, όποτε προσφέρουμε στους ανθρώπους γύρω μας. Η ψυχή αποτελεί το θεματοφύλακα των αναμνήσεων, των αξιών, είναι υπεύθυνο εργαλείο διαμόρφωσης της αίσθησης χιούμορ, της θέλησης για ζωή, της ταυτότητας και του τρόπου αλληλεπίδρασης με τους άλλους ανθρώπους. Παράλληλα, η ψυχή χρειάζεται πνευματική τροφή για να συνεχίσει να λειτουργεί, να υπάρχει. Έχει ανάγκη, επίσης, από έναν σαφή προσανατολισμό, έναν προορισμό, που αποτελεί το στόχο μιας ολοκληρωμένης διάβασης από τη ζωή.
Για κάθε προσωπικότητα, αυτός ο στόχος είναι διαφορετικός και συνδέεται, κατά περιόδους, με την προσφορά στα πλαίσια της εργασίας και την απόκτηση υλικών αγαθών, την ιερότητα της καθημερινότητας, την επαφή με τη φύση, την επικοινωνία με τα ζώα, την ενασχόληση με την τέχνη και την προσφορά στον «πλησίον», τον συνάνθρωπο που έχει ανάγκη ή πάσχει. Ο τρόπος που περνάμε το χρόνο μας σ’ αυτή τη ζωή, νοηματοδοτεί την ύπαρξή μας και ταυτόχρονα τρέφει τις πνευματικές ανάγκες της ψυχής μας, ώστε να ανανεώνεται, να αναπτύσσεται και να βρίσκεται πάντα σε εγρήγορση, ώστε να μπορεί να προσφέρει. «Θρέφουμε την ψυχή μας, εκπληρώνοντας τον προορισμό μας και εξελίσσοντας τις δυνατότητές μας. Αντίθετα όταν αγνοούμε τον προορισμό μας, όταν αφιερωνόμαστε στο προσωπικό συμφέρον, παραμελούμε την ψυχή μας  και της στερούμε τροφή.»
Υπάρχουν τελικά πολλοί τρόποι να καλλιεργήσουμε την ψυχή μας. Την αξιοποιούμε, σαν εύφορο χώμα, όταν ασχολούμαστε με την τέχνη, την φύση, τη μόρφωση, το διάβασμα, προσφέροντας στους ανθρώπους της οικογένειας και της κοινότητας μέσα στην οποία ζούμε. «Γιατί η ψυχή μας αναζητά θερμά την επαφή και η συνεργασία δημιουργεί ισχυρούς δεσμούς ανάμεσα στους ανθρώπους, τρέφοντας την συλλογικότητα της ψυχής.» Μ’ αυτό τον τρόπο, βοηθώντας ουσιαστικά τους άλλους, βοηθάμε την ψυχή μας, επουλώνοντας ανώδυνα πληγές, που είναι εύκολα αναγνωρίσιμες πάνω στον άνθρωπο δίπλα μας. Ξεκινώντας, λοιπόν, από την έμπρακτη εφαρμογή της αλληλεγγύης, θεραπεύουμε ψυχικά τραύματα, που θα μπορούσαν να είναι μοιραία και να κατακερματίσουν τον ψυχισμό μας. Μόνο που το αντίτιμο γίνεται προσιτό, μόνο αν δίνουμε, αξιοποιώντας όλες τις ψυχικές μας δυνάμεις και αντοχές και όχι αν η προσφορά είναι πάρεργο φιλανθρωπίας, επίτευξη τάματος ή ενεργή προσπάθεια αυτοπροβολής.
Σε όλες τις ενέργειες, που απαιτούν πίστη και άντληση θέλησης, η ψυχή ανταποκρίνεται θετικά μόνο αν έχει αποθέματα αγάπης και ψυχική - σωματική υγεία. Με άλλον τρόπο, η προσφορά γίνεται ψυχαναγκαστική επίδειξη δυνάμεων και απασχόληση αργόσχολων. Και βέβαια το κριτήριο, σε ότι αφορά την ειλικρίνεια των προθέσεων είναι απλά η σταδιακή και μόνιμη μεταμόρφωση της ζωής μας, όχι η επίτευξη ευεξίας και αρμονίας με τον εαυτό μας.

«Γιατί τι θα κερδίσει ο άνθρωπος, αν κερδίσει τον κόσμο ολόκληρο και χάσει την ψυχή του; Ή τι θα δώσει ως αντάλλαγμα για την ίδια του την ψυχή;» 
Κατά Μάρκον 8:36-7

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...