Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

"Να χεις το "δόξα τω Θεώ", στην άκρη των χειλιών σου..."


Ο πατέρας μου έλεγε "να χεις το "δόξα τω Θεώ", στην άκρη των χειλιών σου". Δεν το κατάλαβα, παρά μόνο όταν έφυγε. Γιατί εμείς οι άνθρωποι συχνά εκτιμούμε αυτό που έχουμε, μόνο όταν το χάσουμε. 
Αυτό που εννοούσε, ήταν να μην χάνω την πίστη μου στο καλό που έχουν μέσα τους οι άνθρωποι. Στο θαύμα που σημαίνει η ζωή, καθημερινά επιβεβαιωμένο, μέσα από τη χάρη του Θεού. Να έχω τη δύναμη να το εκφράζω με λόγια, πολλές φορές μέσα στην ημέρα. ‘Όχι σαν ανόητο mantra, αλλά σαν νοητική προσευχή. Δεν χρειάζονται σταυροί και παρακλήσεις, μετάνοιες και σκληρή νηστεία, υποταγή σε κανόνες «γιατί έτσι πρέπει» και προσήλωση στην τυπολατρία. Λίγη πίστη στο ακατόρθωτο, μέχρι πριν από λίγο, χρειάζεται. Λίγη αυτοεκτίμηση, για να βρούμε την πηγή της δύναμης μέσα μας.
Λίγη συναίσθηση ότι ζούμε για να προσφέρουμε στον άνθρωπο δίπλα μας, αντί να γεμίζουμε φαγητό τον εαυτό μας και να επιζούμε εγωιστικά. Λίγο αίσθηση προσφοράς αντί για αίσθηση καθήκοντος που μας περιμένει στη γωνία, για να μας φυλακίσει. Γιατί όταν τα έχουμε όλα, πρέπει να τα δώσουμε όλα…Στη ζόρικη εποχή που ζούμε, δεν φτάνει να δίνει «ο έχων δύο χιτώνας» τον έναν. Καλό είναι να καταλάβουμε, ότι πρέπει επιτέλους να δοθούν και οι δύο, για να μείνουμε αν γίνεται γυμνοί, απροστάτευτοι και χωρίς αντίσταση στο θέλημά του. Όλα για όλα, λοιπόν, μήπως μπορέσουμε να ντυθούμε την αξιοπρέπεια και να πορευτούμε το δύσκολο δρόμο ενωμένοι. Η κοινωνία μας θέλει προσαρμοσμένους σε νέες συνθήκες, όπου τα πάντα θα μοιράζονται και το ενδιαφέρον θα είναι άφθονο. Ας μάθουμε τον συνάνθρωπό μας, και ας μοιραστούμε ό,τι έχουμε. Η κοινωνία δεν περιμένει, ή θα αλλάξει ή θα διαλυθεί…  

Pride or Prejudice


Περηφάνεια ή προκατάληψη;
Στο εξωτερικό είναι περήφανοι για την πίστη τους. Εδώ στην Ελλάδα έχουμε συνδέσει την πίστη με την θρησκεία και με το χουντικό μότο «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», όπως το άλλο «ησυχία, τάξη και ασφάλεια». 
Κι έτσι συνεχίζουμε να ζούμε αποχαυνωμένοι και εφησυχασμένοι, ότι τίποτα δεν εξαρτάται από μας και τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, γιατί αυτό είναι μια συνθήκη που μας έχει βολέψει για χρόνια.
 Η προσκόλληση δε πολλών ιερέων σε «νεοφιλελεύθερους» πολιτικούς και «νέες ιδέες», όπου ζητούσαν προστασία για τα κοσμικά ανομήματα τους, ήταν παροιμιώδης και οδήγησε μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων μακριά από τη θρησκεία, αν και όχι μακριά από την πίστη.
Οι μισοί αριστεροί δεν ξέρουν τι θέλουν από τον Θεό, δεν νιώθουν αν υπάρχει καν Θεός και καταλαβαίνουν την ελπίδα, ως έννοια με πολιτικό μόνο περιεχόμενο. Όμως αν τους απασχολεί η κοινωνία, θα πρέπει κάποτε να επενδύσουν στο όνειρο, που δημιουργείται από την ελπίδα, που δημιουργείται από την πίστη σε ότι έχουμε ιερό…το παιδί μας, το σύντροφό μας, την οικογένεια και τη δουλειά μας, όσους είναι σημαντικοί στη ζωή μας και είναι εκεί, δίπλα μας κάθε μέρα. 
Αν τα δώσουμε όλα, αν στερέψουμε από καθετί μέσα μας, τότε θα μπορούμε να πούμε ότι τα καταφέραμε, ότι είμαστε άξιοι να ζούμε σε κοινωνία με τους άλλους ανθρώπους. Και για ό, τι παίρνουμε, πρέπει να ανταποδίδουμε στο διπλάσιο, με συναίσθηση ότι η επιπλέον προσπάθεια είναι που μας χρήζει ανθρώπους. 
Αυτή η συμπεριφορά είναι στάση ζωής, δεν είναι επίδειξη χριστιανικής ηθικής. Το να είσαι σε αρμονία με τον εαυτό σου, το να είναι σε συνέπεια οι πράξεις και τα λόγια σου, το να προσφέρεις τον εαυτό σου και το να ρίχνεις μια ματιά στον άνθρωπο στο διπλανό διαμέρισμα και τη γάτα στο δρόμο, σε κάνει άξιο να ξεπεράσεις τα πάντα. Άμποτε… 

Χάρη και ψυχολογία


"Ψυχής πείρατ' ουκ αν εξεύροιο, πάσαν επιπορεύομενος οδόν..." Αριστοτέλης
Όσο κι αν προσπαθήσεις, όποιον δρόμο κι αν διανύσεις, δεν θα μπορέσεις να εξερευνήσεις την ψυχή....
Γνώμη μου είναι, ότι αυτή η αποστροφή είναι μια προειδοποίηση για τους ψυχολόγους, λίγο πριν νομίσουν ότι είναι θεοί.
Η ψυχούλα μας εξακολουθεί να είναι terra incognita. Μόνο να την ερμηνεύσουμε μπορούμε, όχι να την κατανοήσουμε πλήρως. Χρειαζόμαστε άλλα εργαλεία, πέρα από την ψυχολογία. Τη χάρη, ίσως;

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2011

Λόγια ενός φιλοσόφου


"Στοίχημα κάθε αντιξοότητας είναι να γίνει ευκαιρία. Το κερδίζουν όσοι προηγούνται του εαυτού τους και ξεκινούν από μέσα τους για να πιάσουν την άκρη του μέλλοντος στο κουβάρι του παρόντος."
"Μια κοινωνία μπορεί να ελπίζει όταν έχει επίγνωση πως τα ελεύθερα στις επιλογές τους άτομα είναι και υπεύθυνα για τις πράξεις τους. Αλλιώς τη θέση του μέλλοντος παίρνει η μεγαλομανία, ένα είδος παιδικής αυταρέσκειας. Τυχαία, άραγε, φτάσαμε από τις κωμωδίες των αγαθών ψυχών που επέμεναν να είναι κάτι άλλο από τον εαυτό τους, στη σουρρεαλιστική διάλυση των πάντων με τον Βέγγο; Στο πρόσωπο του τελευταίου ο Ρωμιός δεν τρέχει απλώς να βολέψει καταστάσεις με τις φαντασιώσεις του. Τρέχει και δεν φτάνει, ακριβώς γιατί δίνει στο βόλεμα εσχατολογικές διαστάσεις. Πληρώνει έτσι την ασυνειδησία  του χρόνου  και την αδυναμία του να ανοίξει στην πίστη χώρο για τη λογική και για την προσπάθεια που αυτή ζητάει."
"Δεν υφίσταται εσωτερικότητα χωρίς εξωτερικότητα. Υπάρχουμε πραγματικά μέσα από κάθε τι που μας βγάζει από την κλεισούρα. Αυτοσυνείδηση δεν είναι να στρεφόμαστε μέσα μας. Είναι να μάθουμε να νιώθουμε υπεύθυνοι όχι μόνο για το δικό μας αλλά και για τον άγνωστο άλλο, όχι μόνο για την ιδιοκτησία μας αλλά και για την πολιτεία. Σε αυτή την περίπτωση δεν αρκεί απλώς να πράττουμε  αλλά κυρίως να καταλάβουμε πως για να δώσει καρπό η πράξη μας χρειάζεται την αλήθεια."

Στέλιος Ράμφος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Φιλόσοφος, πανεπιστημιακός, συγγραφέας δοκιμίων. Σπούδασε στη Νομική Αθηνών και συνέχισε στο Παρίσι σπουδάζοντας Φιλοσοφία. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Βενσέν.  Το πλούσιο και πολυσυζητημένο συγγραφικό του έργο περιστρέφεται γύρω από  τον μαρξισμό, την οικουμενικότητα του ελληνικού πολιτισμού και τους και τους συσχετισμούς της σύγχρονης πνευματικής λειτουργίας με την ελληνορθόδοξη παράδοση.
(Από το http://www.protagon.gr)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...