Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

Η κρίση και η πρόκληση


Μέσα στην αγωνία για το μέλλον, την απελπισία που δημιουργεί η αναζήτηση εργασίας από τους απολυμένους εργαζόμενους, την αγανάκτηση για τα μη υλοποιημένα όνειρα των πολιτών, για τις υποσχέσεις που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκαν από το κράτος, για την έλλειψη δίκαιας αντιμετώπισης εις βάρος ενός ολόκληρου λαού, για την απουσία ντροπής και δικαιοσύνης απέναντι στις παρανομίες πολιτικών και υπαλλήλων της διοίκησης, στη γενική κατήφεια για τον εμπαιγμό αλλά και την αίσθηση ότι δεν αλλάζει τίποτα, παρά τους συλλογικούς αγώνες, γιατί ίσως όλα είναι προκαθορισμένα, από ξένες κυβερνήσεις και τραπεζικά συμφέροντα, προσπαθεί ένας περήφανος λαός να αντιπαρατεθεί στις αδυναμίες του, να τις αντιμετωπίσει και να προσαρμοστεί σε νέες συνθήκες.
Μόνο που σ’ αυτόν τον αγώνα, που δεν είναι απλά παιχνίδι εντυπώσεων, πρέπει να αλλάξουμε την ίδια την ψυχοσύνθεσή μας, γρήγορα και αποτελεσματικά, αλλά και να αποδείξουμε ότι η αλλαγή είναι βαθιά και μόνιμη. Επιβάλλεται να αναδιαμορφώσουμε τον μποέμ, αναρχικό, αυτόνομο, αντιεξουσιαστικό χαρακτήρα μας, σε συνεπή, εργατικό, τακτικό και υποτακτικό, που δέχεται να δουλεύει όπου τον τοποθετούν και να μην αμφισβητεί τις αποφάσεις κάθε αυθεντίας. Πρέπει να μην είμαστε προσκολλημένοι στη δημιουργία πλούτου, με απώτερο σκοπό την ικανοποίηση της επιδειξιμανίας μας και να αρκεστούμε σε ότι έχουμε και σε ακόμα λιγότερα, σε όσα μας αναλογούν.
Θα πρέπει να προσανατολίσουμε τους νέους όχι στην επίτευξη σπουδών με γενικό περιεχόμενο, που έγιναν πραγματικότητα γιατί πέρασαν τυχαία μέσω μηχανογραφικού και επιβαρύνουν οικονομικά τους γονείς, σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα χωρίς υποτροφίες, αλλά στην επιλογή σπουδών με γνώμονα την ουσιαστική επαγγελματική αποκατάσταση και μάλιστα σε καινοτόμα επαγγέλματα, αν όχι σε μια στροφή σε χειρωνακτικές τεχνολογικές κατευθύνσεις.
 Θα πρέπει να μάθουμε από την αρχή να πληρώνουμε τους φόρους, τις εισφορές και τα χρέη και να μην εκμεταλλευόμαστε τον εργαζόμενο, τον μετανάστη. Θα πρέπει να δημιουργήσουμε ένα κοινωνικό δίχτυ προστασίας που να λειτουργεί και να μην αγκυλώνεται στη γραφειοκρατία, ώστε να φτάνει η βοήθεια σε όσους την χρειάζονται. 
Θα πρέπει να πάρουμε οδυνηρές αποφάσεις για τον (ηθικό και τεχνολογικό) εκσυγχρονισμό του κράτους, για την αξιολόγηση και την άρση μονιμότητας των λειτουργών του, για την καταπολέμηση του κοινωνικής ντροπής, που λέγεται «ρουσφέτι- μίζα- κομπίνα-μέσο», να αντικαταστήσουμε την αναξιοκρατία και τον νεποτισμό με κοινωνικά κριτήρια, και να τιμωρήσουμε, απολύοντας τους επίορκους δημόσιους υπαλλήλους, από τους οποίους πολλοί κρύβονται πίσω από την συνδικαλιστική τους ιδιότητα για να γίνουν αρεστοί και να μην τύχουν διώξεων.  
Σε μια χώρα, όπου «ιστορία γράφουν οι παρέες», πρέπει να μάθουμε να ζούμε με δικαιοσύνη και να μην στηριζόμαστε στις ανάξιες γνωριμίες μας. Προσκόλληση στον πλούτο, την επίδειξη, την ανέλιξη επιτηδείων λόγω γνωριμίας, την κοινωνική αδικία, την αναξιοκρατία, αδυναμία αξιολόγησης και κοινής λογικής, έλλειψη συστηματικής βοήθειας για όσους την έχουν ανάγκη, κάλυψης κοινωνικών αναγκών και αλληλεγγύης, πέρα από την μορφή ελεημοσύνης. Όλα αυτά μπαίνουν εμπόδια στην πορεία μας, ενώ είναι χρόνια προβλήματα νοοτροπίας, που, ξαφνικά, από εθνική περηφάνια, έγιναν ντροπή, που μας διαχωρίζει από το κοινωνικό σύνολο. Τελικά, φαίνεται ότι δεν είμαστε ικανοί να αξιολογήσουμε ποιες αξίες να κρατήσουμε και ποιες να αφήσουμε, ποιες να διαφυλάξουμε και ποιες να απεμπολήσουμε, για να μην μας επιβάλλουν άλλοι αξίες ξένες, ως προς την ταυτότητα  και την προσωπικότητα μας
Το τελευταίο καιρό ανταποκριθήκαμε στην πρόκληση με το να προωθήσουμε τον εθελοντισμό, να ενταχθούμε σε οργανώσεις που νοιάζονται για τον συνάνθρωπο, να προσφέρουμε το χρόνο μας, να συμμετέχουμε σε κοινωνικούς αγώνες, να αναλογιστούμε έστω, πως θα μπορούσαμε να βελτιώσουμε την κοινωνία μας, με τη δική μας ενεργό συμμετοχή. Ενεργοποιήσαμε  το φιλότιμο, το ενδιαφέρον, την αλληλεγγύη, την κοινωνικότητα, την αγάπη χωρίς ανταλλάγματα και προαπαιτούμενα. Σπουδαίες αλλαγές, παραλλαγές  πάνω σε ένα θέμα χρόνια λησμονημένο και απωθημένο, που δεν είναι μόνο χριστιανικές αξίες, είναι στην πραγματικότητα ο ιστός της κοινωνίας μας.
Φαίνεται ότι αυτή η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά και ηθική κρίση αξιών. Θα την ξεπεράσουμε μόνο, αν αντιλήφθούμε έγκαιρα και αλλάξουμε αποτελεσματικά τον τρόπο σκέψης μας. Και τότε θα απαντήσουμε στην πρόκληση ότι:  «μπορούμε να κάνουμε όλα όσα χρειάζεται, και ακόμα περισσότερα».  

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Stand by me


Η ήρεμη δύναμη που αλλάζει τον κόσμο, αρχίζοντας από τον εαυτό μας

Όταν μαθαίνουμε μια κακή διάγνωση, όταν γεννιέται ένα καθυστερημένο παιδί, όταν λείπει από δίπλα μας ένας δικός μας άνθρωπος ενόσω παλεύει με μια αρρώστια απειλητική για τη ζωή του, όταν πεθαίνει κάποιος που γνωρίζουμε, κάνουμε την ερώτηση; «γιατί ο Θεός άφησε να συμβεί κάτι τέτοιο;». Με θυμό, καταδικάζουμε την φανερή αδικία και συχνά καταδικάζουμε επίσης το εαυτό μας στην διακοπή επικοινωνίας με τον ίδιο το Θεό. Η σωστή ερώτηση όμως θα έπρεπε να είναι: «Τι θα πρέπει να γίνει ώστε η κοινωνία μας να είναι έτοιμη να ενσωματώσει το καθυστερημένο παιδί;» Ή να στηρίξει αποτελεσματικά τον άρρωστο που πρωτοδιαγνώστηκε και να τον περιβάλλει με αγάπη και πρακτικές συμβουλές, να μην φοβηθεί τον επερχόμενο θάνατο και να συνοδεύσει τον ασθενή τελικού σταδίου με παρρησία, στο ταξίδι του προς το τέλος της ζωής; Γιατί όλα αυτά, δείχνουν την συνοχή και την ωριμότητα της κοινωνίας των ανθρώπων και όχι την έλλειψη επικοινωνίας με το Θεό.
Κάθε άνθρωπος, που ένιωσε ποτέ απελπισία, μέσα στα πλαίσια ψυχοπιεστικών καταστάσεων και είδε να χάνεται η μαγεία της ζωής μέσα από τα χέρια του, αναρωτήθηκε τα ίδια ερωτήματα. Ξέχασε για λίγο ότι ο Θεός ήταν πάντα εκεί, λύγισε και ζήτησε να τελειώσει το μαρτύριο και να αρθεί από πάνω του το βάρος, έστω και αν αυτό σήμαινε ότι πρέπει να τελειώσει το ωραίο ταξίδι της ζωής. Όμως η επίλυση της κρίσης, βρισκόταν μέσα του, όπως ακριβώς ο Θεός κοιμόταν κρυμμένος στα μύχια της ψυχής του.
 Όταν ανακαλύπτει ξανά, με μια λογική και συνάμα συναισθηματική έκπληξη, ότι ο Θεός είναι πάντα εκεί, μέσα του, έρχεται η στιγμή της συνειδητοποίησης των ψυχικών αποθεμάτων, που δημιουργούνται αέναα και αποθηκεύονται ως εμπειρίες, αρκεί να τις αξιοποιήσει θετικά. Αφήνει, επιτέλους, τον πόνο να του δείξει έναν δρόμο ζωής που πριν δεν έβλεπε, γιατί δεν τον αφορούσε. Να δει, ίσως, το φως στο τέλος του τούνελ της ανερμάτιστης ζωής του. Να ανακαλύψει την σημασία της ύπαρξης των άλλων ανθρώπων στη ζωή του. Να κατανοήσει το βαθύτερο νόημα του συνόλου των επιλογών της ζωής του. Να δει μέσα από τον καθρέπτη της ζωής των άλλων, την προσωπική του αλήθεια: ότι είναι ασήμαντος και την ίδια στιγμή σημαντικός, αν αποφασίσει να νοηματοδοτήσει τη ζωή του με τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι χρήσιμος και για τους συνανθρώπους του. Τελικά, μια «απόδειξη ύπαρξης του Θεού είναι η δύναμη, με την οποία συνηθισμένοι άνθρωποι κάνουν ασυνήθιστα πράγματα και ανακαλύπτουν μέσα τους δυνάμεις που δεν ήξεραν ότι υπάρχουν.» 

Γιατί εθελοντές;

video

Η έννοια της προσφοράς και  το ψυχικό αντίτιμο

Ξεκινώντας με αφετηρία το γεγονός ότι η ψυχή μας «δεν έχει σωματική υπόσταση, αλλά είναι εκείνο που μας κάνει μια ύπαρξη ανθρώπινη», βλέπουμε αυτή τη ψυχή να κατακλύζεται από ένα έντονο, δυνατό, υπέροχο συναίσθημα, όποτε προσφέρουμε στους ανθρώπους γύρω μας. Η ψυχή αποτελεί το θεματοφύλακα των αναμνήσεων, των αξιών, είναι υπεύθυνο εργαλείο διαμόρφωσης της αίσθησης χιούμορ, της θέλησης για ζωή, της ταυτότητας και του τρόπου αλληλεπίδρασης με τους άλλους ανθρώπους. Παράλληλα, η ψυχή χρειάζεται πνευματική τροφή για να συνεχίσει να λειτουργεί, να υπάρχει. Έχει ανάγκη, επίσης, από έναν σαφή προσανατολισμό, έναν προορισμό, που αποτελεί το στόχο μιας ολοκληρωμένης διάβασης από τη ζωή.
Για κάθε προσωπικότητα, αυτός ο στόχος είναι διαφορετικός και συνδέεται, κατά περιόδους, με την προσφορά στα πλαίσια της εργασίας και την απόκτηση υλικών αγαθών, την ιερότητα της καθημερινότητας, την επαφή με τη φύση, την επικοινωνία με τα ζώα, την ενασχόληση με την τέχνη και την προσφορά στον «πλησίον», τον συνάνθρωπο που έχει ανάγκη ή πάσχει. Ο τρόπος που περνάμε το χρόνο μας σ’ αυτή τη ζωή, νοηματοδοτεί την ύπαρξή μας και ταυτόχρονα τρέφει τις πνευματικές ανάγκες της ψυχής μας, ώστε να ανανεώνεται, να αναπτύσσεται και να βρίσκεται πάντα σε εγρήγορση, ώστε να μπορεί να προσφέρει. «Θρέφουμε την ψυχή μας, εκπληρώνοντας τον προορισμό μας και εξελίσσοντας τις δυνατότητές μας. Αντίθετα όταν αγνοούμε τον προορισμό μας, όταν αφιερωνόμαστε στο προσωπικό συμφέρον, παραμελούμε την ψυχή μας  και της στερούμε τροφή.»
Υπάρχουν τελικά πολλοί τρόποι να καλλιεργήσουμε την ψυχή μας. Την αξιοποιούμε, σαν εύφορο χώμα, όταν ασχολούμαστε με την τέχνη, την φύση, τη μόρφωση, το διάβασμα, προσφέροντας στους ανθρώπους της οικογένειας και της κοινότητας μέσα στην οποία ζούμε. «Γιατί η ψυχή μας αναζητά θερμά την επαφή και η συνεργασία δημιουργεί ισχυρούς δεσμούς ανάμεσα στους ανθρώπους, τρέφοντας την συλλογικότητα της ψυχής.» Μ’ αυτό τον τρόπο, βοηθώντας ουσιαστικά τους άλλους, βοηθάμε την ψυχή μας, επουλώνοντας ανώδυνα πληγές, που είναι εύκολα αναγνωρίσιμες πάνω στον άνθρωπο δίπλα μας. Ξεκινώντας, λοιπόν, από την έμπρακτη εφαρμογή της αλληλεγγύης, θεραπεύουμε ψυχικά τραύματα, που θα μπορούσαν να είναι μοιραία και να κατακερματίσουν τον ψυχισμό μας. Μόνο που το αντίτιμο γίνεται προσιτό, μόνο αν δίνουμε, αξιοποιώντας όλες τις ψυχικές μας δυνάμεις και αντοχές και όχι αν η προσφορά είναι πάρεργο φιλανθρωπίας, επίτευξη τάματος ή ενεργή προσπάθεια αυτοπροβολής.
Σε όλες τις ενέργειες, που απαιτούν πίστη και άντληση θέλησης, η ψυχή ανταποκρίνεται θετικά μόνο αν έχει αποθέματα αγάπης και ψυχική - σωματική υγεία. Με άλλον τρόπο, η προσφορά γίνεται ψυχαναγκαστική επίδειξη δυνάμεων και απασχόληση αργόσχολων. Και βέβαια το κριτήριο, σε ότι αφορά την ειλικρίνεια των προθέσεων είναι απλά η σταδιακή και μόνιμη μεταμόρφωση της ζωής μας, όχι η επίτευξη ευεξίας και αρμονίας με τον εαυτό μας.

«Γιατί τι θα κερδίσει ο άνθρωπος, αν κερδίσει τον κόσμο ολόκληρο και χάσει την ψυχή του; Ή τι θα δώσει ως αντάλλαγμα για την ίδια του την ψυχή;» 
Κατά Μάρκον 8:36-7

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2011

Essence of Psychology


  • "Υπάρχει ένα κενό ικανότητας στον κόσμο, όποτε μόλις οι άνθρωποι γίνουν πιο ικανοί, ο Θεός ή η ζωή θα τους αναθέσουν μεγαλύτερα βάρη. Μπορείτε, λοιπόν, να φύγετε από δω και να ανησυχείτε για πολύ σοβαρότερα προβλήμτα από ότι πρωτοήρθατε. Ωστόσο, θα νιώθετε ασφαλώς κάποια χαρά και γαλήνη, γνωρίζοντας ότι αγωνιάτε πια για πιο ουσιώδη πράγματα και δεν σας καταβάλλουν πλέον τα επουσιώδη"
  • "Η ψυχοθεραπεία έχει να κάνει με την δύναμη, όχι με την ευτυχία. Αν ολοκληρώσετε την πορεία μέσα από την ψυχοθεραπεία, δεν σας εγγυώμαι ότι θα φύγετε πιο ευτυχισμένοι. Σας εγγυώμαι ότι θα φύγετε πιο ικανοί."
  • "Η πραγματική ικανότητα δεν περιορίζεται στην κατοχή βασικών δεξιοτήτων που είναι απαραίτητες για την επιβίωση, στην οργάνωση ή στην εξαιρετική μνήμη." 
  • "Η πραγματική γνώση αφορά περισσότερο στην συσσώρευση σοφίας παρά απλής γνώσης"

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

Για όσους μάχονται για τη ζωή τους (σύνδρομοΤουρέτ)



"Υπάρχει μια οργανική, μια υπαρξιακή, μια σχεδόν θεολογική πίεση πάνω στην ψυχή του τουρετικού, είτε μπορεί να κρατηθεί ολόκληρη και κυρίαρχη, είτε να παρασυρθεί, κατειλημμένη και αποπροσωποποιημένη, από την οποιαδήποτε αμεσότητα και παρόρμηση. Ο τουρετικός, λοιπόν, είναι αναγκασμένος να πολεμά, όπως κανένας άλλος, απλώς για να επιβιώσει, για να γίνει άτομο, και να επιβιώσει σαν τέτοιο, αντιμέτωπος με τη διαρκή ενόρμηση. Μπορεί από την πρώτη παιδική ηλικία, να είναι αντιμέτωπος με εξαιρετικά εμπόδια για την εξατομίκευσή του, στην εξέλιξη του ως πραγματικού ατόμου.


Το θαύμα έγκειται στο ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το πετυχαίνει, γιατί οι δυνάμεις της επιβίωσης, της θέλησης για επιβίωση σαν ένα ξεχωριστό μη αλλοτριώσιμο άτομο είναι, απόλυτα, οι μεγαλύτερες δυνάμεις της ύπαρξης μας: δυνατότερες από οποιεσδήποτε ορμές, δυνατότερες από την αρρώστια. Η Υγεία, η μαχόμενη υγεία, είναι συνήθως νικητής."


'Ολιβερ Σακς, νευροψυχολόγος (από το βιβλίο: Ο άνθρωπος που μπέρδεψε τη γυναίκα του με ένα καπέλο - ιστορία: Οι δαιμονισμένοι)


Tourette: σύνδρομο που χαρακτηρίζεται από υπερκινητικότητα, ανυπομονησία, εριστικότητα, χυδαίο και ταυτόχρονα ευφυέστατο θράσος, τικ σε μορφή κρίσεων, αλλά και ανώτερη ευφυΐα, ευστροφία, δύναμη χαρακτήρα και πρακτικό πνεύμα. Με οργανική αιτιολογία, αποτελεί μια νευρολογική βλάβη, που στις ήπιες μορφές της (1ή 2 συμπτώματα) παραμένει αδιάγνωστη.

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2011

"Βάδιζε υγιαίνων" π. Φιλόθεος Φάρος

"Είναι ανάγκη να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν η υγεία και η αρρώστια σ΄έναν πολιτισμό. Η αρρώστια μπορεί να είναι μια μεταμφιεσμένη ευλογία, γιατί μας αναγκάζει να αναθεωρήσουμε τη ζωή μας και το σύστημα αξιών και να αλλάξουμε τον τρόπο που εργαζόμαστε και διασκεδάζουμε


π. Φιλόθεος Φάρος (από το βιβλίο του "Βάδιζε Υγιαίνων")

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

"Να χεις το "δόξα τω Θεώ", στην άκρη των χειλιών σου..."


Ο πατέρας μου έλεγε "να χεις το "δόξα τω Θεώ", στην άκρη των χειλιών σου". Δεν το κατάλαβα, παρά μόνο όταν έφυγε. Γιατί εμείς οι άνθρωποι συχνά εκτιμούμε αυτό που έχουμε, μόνο όταν το χάσουμε. 
Αυτό που εννοούσε, ήταν να μην χάνω την πίστη μου στο καλό που έχουν μέσα τους οι άνθρωποι. Στο θαύμα που σημαίνει η ζωή, καθημερινά επιβεβαιωμένο, μέσα από τη χάρη του Θεού. Να έχω τη δύναμη να το εκφράζω με λόγια, πολλές φορές μέσα στην ημέρα. ‘Όχι σαν ανόητο mantra, αλλά σαν νοητική προσευχή. Δεν χρειάζονται σταυροί και παρακλήσεις, μετάνοιες και σκληρή νηστεία, υποταγή σε κανόνες «γιατί έτσι πρέπει» και προσήλωση στην τυπολατρία. Λίγη πίστη στο ακατόρθωτο, μέχρι πριν από λίγο, χρειάζεται. Λίγη αυτοεκτίμηση, για να βρούμε την πηγή της δύναμης μέσα μας.
Λίγη συναίσθηση ότι ζούμε για να προσφέρουμε στον άνθρωπο δίπλα μας, αντί να γεμίζουμε φαγητό τον εαυτό μας και να επιζούμε εγωιστικά. Λίγο αίσθηση προσφοράς αντί για αίσθηση καθήκοντος που μας περιμένει στη γωνία, για να μας φυλακίσει. Γιατί όταν τα έχουμε όλα, πρέπει να τα δώσουμε όλα…Στη ζόρικη εποχή που ζούμε, δεν φτάνει να δίνει «ο έχων δύο χιτώνας» τον έναν. Καλό είναι να καταλάβουμε, ότι πρέπει επιτέλους να δοθούν και οι δύο, για να μείνουμε αν γίνεται γυμνοί, απροστάτευτοι και χωρίς αντίσταση στο θέλημά του. Όλα για όλα, λοιπόν, μήπως μπορέσουμε να ντυθούμε την αξιοπρέπεια και να πορευτούμε το δύσκολο δρόμο ενωμένοι. Η κοινωνία μας θέλει προσαρμοσμένους σε νέες συνθήκες, όπου τα πάντα θα μοιράζονται και το ενδιαφέρον θα είναι άφθονο. Ας μάθουμε τον συνάνθρωπό μας, και ας μοιραστούμε ό,τι έχουμε. Η κοινωνία δεν περιμένει, ή θα αλλάξει ή θα διαλυθεί…  

Pride or Prejudice


Περηφάνεια ή προκατάληψη;
Στο εξωτερικό είναι περήφανοι για την πίστη τους. Εδώ στην Ελλάδα έχουμε συνδέσει την πίστη με την θρησκεία και με το χουντικό μότο «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», όπως το άλλο «ησυχία, τάξη και ασφάλεια». 
Κι έτσι συνεχίζουμε να ζούμε αποχαυνωμένοι και εφησυχασμένοι, ότι τίποτα δεν εξαρτάται από μας και τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, γιατί αυτό είναι μια συνθήκη που μας έχει βολέψει για χρόνια.
 Η προσκόλληση δε πολλών ιερέων σε «νεοφιλελεύθερους» πολιτικούς και «νέες ιδέες», όπου ζητούσαν προστασία για τα κοσμικά ανομήματα τους, ήταν παροιμιώδης και οδήγησε μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων μακριά από τη θρησκεία, αν και όχι μακριά από την πίστη.
Οι μισοί αριστεροί δεν ξέρουν τι θέλουν από τον Θεό, δεν νιώθουν αν υπάρχει καν Θεός και καταλαβαίνουν την ελπίδα, ως έννοια με πολιτικό μόνο περιεχόμενο. Όμως αν τους απασχολεί η κοινωνία, θα πρέπει κάποτε να επενδύσουν στο όνειρο, που δημιουργείται από την ελπίδα, που δημιουργείται από την πίστη σε ότι έχουμε ιερό…το παιδί μας, το σύντροφό μας, την οικογένεια και τη δουλειά μας, όσους είναι σημαντικοί στη ζωή μας και είναι εκεί, δίπλα μας κάθε μέρα. 
Αν τα δώσουμε όλα, αν στερέψουμε από καθετί μέσα μας, τότε θα μπορούμε να πούμε ότι τα καταφέραμε, ότι είμαστε άξιοι να ζούμε σε κοινωνία με τους άλλους ανθρώπους. Και για ό, τι παίρνουμε, πρέπει να ανταποδίδουμε στο διπλάσιο, με συναίσθηση ότι η επιπλέον προσπάθεια είναι που μας χρήζει ανθρώπους. 
Αυτή η συμπεριφορά είναι στάση ζωής, δεν είναι επίδειξη χριστιανικής ηθικής. Το να είσαι σε αρμονία με τον εαυτό σου, το να είναι σε συνέπεια οι πράξεις και τα λόγια σου, το να προσφέρεις τον εαυτό σου και το να ρίχνεις μια ματιά στον άνθρωπο στο διπλανό διαμέρισμα και τη γάτα στο δρόμο, σε κάνει άξιο να ξεπεράσεις τα πάντα. Άμποτε… 

Χάρη και ψυχολογία


"Ψυχής πείρατ' ουκ αν εξεύροιο, πάσαν επιπορεύομενος οδόν..." Αριστοτέλης
Όσο κι αν προσπαθήσεις, όποιον δρόμο κι αν διανύσεις, δεν θα μπορέσεις να εξερευνήσεις την ψυχή....
Γνώμη μου είναι, ότι αυτή η αποστροφή είναι μια προειδοποίηση για τους ψυχολόγους, λίγο πριν νομίσουν ότι είναι θεοί.
Η ψυχούλα μας εξακολουθεί να είναι terra incognita. Μόνο να την ερμηνεύσουμε μπορούμε, όχι να την κατανοήσουμε πλήρως. Χρειαζόμαστε άλλα εργαλεία, πέρα από την ψυχολογία. Τη χάρη, ίσως;

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2011

Λόγια ενός φιλοσόφου


"Στοίχημα κάθε αντιξοότητας είναι να γίνει ευκαιρία. Το κερδίζουν όσοι προηγούνται του εαυτού τους και ξεκινούν από μέσα τους για να πιάσουν την άκρη του μέλλοντος στο κουβάρι του παρόντος."
"Μια κοινωνία μπορεί να ελπίζει όταν έχει επίγνωση πως τα ελεύθερα στις επιλογές τους άτομα είναι και υπεύθυνα για τις πράξεις τους. Αλλιώς τη θέση του μέλλοντος παίρνει η μεγαλομανία, ένα είδος παιδικής αυταρέσκειας. Τυχαία, άραγε, φτάσαμε από τις κωμωδίες των αγαθών ψυχών που επέμεναν να είναι κάτι άλλο από τον εαυτό τους, στη σουρρεαλιστική διάλυση των πάντων με τον Βέγγο; Στο πρόσωπο του τελευταίου ο Ρωμιός δεν τρέχει απλώς να βολέψει καταστάσεις με τις φαντασιώσεις του. Τρέχει και δεν φτάνει, ακριβώς γιατί δίνει στο βόλεμα εσχατολογικές διαστάσεις. Πληρώνει έτσι την ασυνειδησία  του χρόνου  και την αδυναμία του να ανοίξει στην πίστη χώρο για τη λογική και για την προσπάθεια που αυτή ζητάει."
"Δεν υφίσταται εσωτερικότητα χωρίς εξωτερικότητα. Υπάρχουμε πραγματικά μέσα από κάθε τι που μας βγάζει από την κλεισούρα. Αυτοσυνείδηση δεν είναι να στρεφόμαστε μέσα μας. Είναι να μάθουμε να νιώθουμε υπεύθυνοι όχι μόνο για το δικό μας αλλά και για τον άγνωστο άλλο, όχι μόνο για την ιδιοκτησία μας αλλά και για την πολιτεία. Σε αυτή την περίπτωση δεν αρκεί απλώς να πράττουμε  αλλά κυρίως να καταλάβουμε πως για να δώσει καρπό η πράξη μας χρειάζεται την αλήθεια."

Στέλιος Ράμφος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Φιλόσοφος, πανεπιστημιακός, συγγραφέας δοκιμίων. Σπούδασε στη Νομική Αθηνών και συνέχισε στο Παρίσι σπουδάζοντας Φιλοσοφία. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Βενσέν.  Το πλούσιο και πολυσυζητημένο συγγραφικό του έργο περιστρέφεται γύρω από  τον μαρξισμό, την οικουμενικότητα του ελληνικού πολιτισμού και τους και τους συσχετισμούς της σύγχρονης πνευματικής λειτουργίας με την ελληνορθόδοξη παράδοση.
(Από το http://www.protagon.gr)

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2011

Modus vivendi

«Με κάθε δοκιμασία, βγαίνει όμορφα σμιλευμένη η ψυχή του ανθρώπου». Η ερώτηση είναι γιατί ο Θεός αφήνει παιδιά να ζουν με το θάνατο μέσα τους, ενήλικες να ζουν μια ζωή που την ξοδεύουν «κατά βούληση» χωρίς νόημα, ενώ άνθρωποι με χρόνιες ασθένειες ζουν χρόνια χωρίς ελπίδα για θεραπεία και βοήθεια, ακροβατώντας στα όρια του θανάτου. Η απάντηση που αφορά την προσωπική δοκιμασία, δεν μοιάζει να είναι επαρκής. Είναι ο πόνος σημάδι ότι ζούμε ή απόδειξη ότι πεθαίνουμε; Μάλλον είναι και τα δύο: έχω την αίσθηση του πόνου, απλώς γιατί υπάρχω, όταν όμως δεν τον νιώθω πια, κάτι μέσα μου θα έχει ήδη πεθάνει.
Είναι αλήθεια ότι ο πόνος, είτε είναι σωματικός (καρκίνος τελικού σταδίου, τραυματισμοί από ατυχήματα, νευρολογικές νόσοι (ALD, MS) νευροπαθητικός, διαβητικός πόνος), είτε ψυχικός (ψυχικές νόσοι όπως σχιζοφρένεια, ιδεοψυχαναγκαστικές διαταραχές, μανιοκατάθλιψη), είτε είναι ο συναισθηματικός πόνος της απώλειας ενός αγαπημένου, της εργασίας, των ευκαιριών μιας ζωής, μας βυθίζει πάντα σε περισυλλογή και θλίψη. Η ψυχική διεργασία που βιώνει ο άνθρωπος για την αποδοχή του πόνου είναι ακριβώς η ίδια που χρησιμοποιεί κανείς για την αντιμετώπιση του θανάτου (Kubler- Ross). Η πρώτη αντίδραση είναι το σοκ, η μη αποδοχή της κατάστασης, η άρνηση της πραγματικότητας. Γρήγορα έρχεται ο θυμός που στρέφεται εναντίον των «σημαντικών άλλων» ή και του ίδιου μας του εαυτού (ενοχές όταν ερμηνεύεται ο πόνος ως τιμωρία, ενοχές ότι αποτελεί κανείς βάρος στην οικογένεια). Έπειτα αρχίζει το στάδιο της διαπραγμάτευσης (συνήθως με το Θεό). Ο άνθρωπος υπόσχεται ότι θα συμμορφωθεί, θα γίνει τέλειος για να γλιτώσει τις επιπτώσεις. Το «παζάρεμα» παρέχει στο άτομο την ψευδαίσθηση ότι αποφεύγοντας ή επιδιώκοντας ορισμένες πράξεις, μπορεί να καθυστερήσει ή να αποτρέψει μια αρνητική εξέλιξη. Μπορεί όμως να έχει αρνητικές και θετικές επιπτώσεις, γιατί από την μια πλευρά διευκολύνει την υιοθέτηση υγιών συμπεριφορών και παράλληλα ενδυναμώνει την πίστη στο Θεό, που μπορεί να αποτελέσει σημαντική πηγή στήριξης, από την οποία αντλεί κανείς δύναμη και κουράγιο. Από την άλλη όμως αυξάνονται οι πιθανότητες να βιώσει κανείς συναισθήματα προδοσίας, απογοήτευσης και θυμού, όταν ο Θεός (ο γιατρός ή ο δικός του άνθρωπος) με τον οποίο διαπραγματεύεται, δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες του και τον εγκαταλείπουν να αντιμετωπίσει τον πόνο μόνος του. Τότε, δυστυχώς, ο αγώνας παύει να έχει νόημα, και ο άνθρωπος περνάει στο στάδιο της κατάθλιψης.
Η κατάθλιψη εκδηλώνεται με πολλά συμπτώματα (θλίψη , αίσθημα αναξιότητας, απώλεια ενέργειας, απαισιοδοξία, απόσυρση από κοινωνικές σχέσεις, μη συμμετοχή στην καθημερινή ζωή). Στην ουσία, η κατάθλιψη δεν είναι πάντα κακή, γιατί μας επιτρέπει να προετοιμαστούμε για την απώλεια μιας προηγούμενης κατάστασης, πριν αποδεχτούμε και προσαρμοστούμε στη νέα. Η λύση είναι ο άνθρωπος να ενθαρρύνεται να εκφράσει τα συναισθήματα του, οπότε έχει περισσότερες πιθανότητες να τα κατανοήσει, να τα αποδεχτεί και να λάβει την υποστήριξη που χρειάζεται.
Μ’ αυτή τη επεξεργασία συναισθημάτων ο καθένας μας περνάει στο στάδιο της αποδοχής. Δίνει το νόημα που θέλει ο ίδιος στον πόνο του, τον αφήνει να ρέει σαν ροή ζωής μέσα του και τον ενσωματώνει στη ζωή του. Σ’ αυτό το σημείο, παίρνει μια μεγάλη απόφαση. Πέρα από τα προσωπικά οφέλη που ίσως κερδίσει κανείς από την νέα σχέση του με το Θεό και τους ανθρώπους, αποφασίζει να βοηθήσει τους άλλους να ζήσουν μέσα από τον πόνο και να τον ξεπεράσουν. Έτσι επιβεβαιώνεται το ότι «ο πόνος καταυγάζει τη ζωή»…
Οι άνθρωποι που βιώνουν τον πόνο δεν είναι άγιοι. Όταν έρχεται ο πόνος, σχεδόν πάντα μπαίνεις στην διαδικασία να βρίσεις «θεούς και δαίμονες» γιατί δεν το αντέχεις άλλο. Όταν η αδρεναλίνη «χτυπάει κόκκινο», φταίνε όλοι γύρω σου που δε σε καταλαβαίνουν και νιώθεις το αίσθημα της αδικίας να σε πλημμυρίζει .Ξέρεις ότι πρέπει να το υπομείνεις για να τελειώσει πιο σύντομα και κατανοείς πως ό,τι και να κάνεις, υπάρχει μια καταδίκη αναπότρεπτη. Που είναι η ελπίδα λοιπόν; Αφορά τους άλλους ανθρώπους αυτή η δοκιμασία; Ή μήπως είναι μια ευκαιρία για «ανοικτή επικοινωνία» με το Δημιουργό του πόνου μας; Οι απαντήσεις εξαρτώνται από τη δύναμη της πίστης μας.
«Θεέ μου, δώσε μου τη γαλήνη να αποδεχτώ τα πράγματα που δεν μπορώ να αλλάξω…
την αντοχή να αλλάξω τα πράγματα που μπορώ…
και τη σοφία να γνωρίζω τη διαφορά μεταξύ τους…»
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...