Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

The Art of a Good Relationship


«Ευτυχία σε έναν γάμο δεν είναι κάτι που απλά συμβαίνει
Ένας καλός γάμος δημιουργείται
Στο γάμο τα μικρά πράγματα είναι μεγάλα πράγματα
Είναι το να μην είσαι ποτέ πολύ μεγάλος για να κρατηθείς χέρι-χέρι με τον άλλον
Είναι το να θυμάσαι να λες «σ’αγαπώ» τουλάχιστον μια φορά την ημέρα
Είναι να μην πηγαίνεις ποτέ για ύπνο με θυμό
Είναι το να μην παίρνεις ποτέ το σύντροφο σου ως «δεδομένο»
Ο έρωτας δεν θα πρέπει να τελειώνει με το μήνα του μέλιτος, αλλά θα πρέπει να συνεχίζεται μέσα στα χρόνια
Είναι το να έχετε μια αμοιβαία αίσθηση αξιών και κοινών στόχων
Είναι το να στέκεσαι μαζί του πλάϊ πλάϊ αντιμετωπίζοντας τον κόσμο
Είναι το να σχηματίζετε έναν κύκλο αγάπης που να ενσωματώνει όλη την οικογένεια
Είναι το να κάνετε πράγματα ο ένας για τον άλλον,
μα όχι με συμπεριφορά καθήκοντος ή θυσίας αλλά με πνεύμα χαράς.
Είναι το να εκφράζετε λόγια θαυμασμού
Και να δείχνετε την ευγνωμοσύνη σας με τρόπους που δείχνουν ότι νοιάζεστε για τον άνθρωπό σας
Δεν είναι το να ψάχνετε την τελειότητα ο ένας στον άλλον
Είναι το να καλλιεργείτε την ελαστικότητα, την υπομονή, την κατανόηση και μια αίσθηση του χιούμορ
Είναι το να έχετε την δυνατότητα να ξεχνάτε και να συγχωρείτε
Είναι το να δίνετε στον καθένα μια ατμόσφαιρα στην οποία να μπορεί να αναπτυχθεί
Είναι το να στερεώσετε μια σχέση μέσα στην οποία η ανεξαρτησία είναι ισότιμη,
Η εξάρτηση είναι αμοιβαία και η υποχρέωση είναι προαιρετική
Δεν είναι μόνο το να παντρευτείς το σωστό σύντροφο, αλλά και το να είσαι σωστός σύντροφος»

From the “Art of a good marriage” by Wilfred Arlan Peterson

Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2013

Πως σκοτώνουμε την δημοκρατία στη χώρα που τη γέννησε...

Πρώτα διασύρουμε την έννοια, καταλύοντας στην πορεία, τα δομικά της στοιχεία:
δικαιοσύνη (ατιμωρησία πλουσίων παραγόντων, ασυλία βουλευτών, διαπλοκές πολιτικών, διαφθορά στο δημόσιο),
ισοπολιτεία (φοροδιαφυγή ελεύθερων επαγγελματιών, επιχειρηματιών, στελεχών, άνιση κατανομή οικονομικών βαρών σε μισθωτούς και συνταξιούχους),
κοινωνική αλληλεγγύη (έλλειψη πόρων σημαίνει περικοπές στην πρόνοια και στις παροχές υγείας για άτομα με ειδικές ανάγκες, συνταξιούχους, μονογονεϊκές και πολύτεκνες οικογένειες, περικοπές σε παιδικούς σταθμούς, ειδική αγωγή, παιδεία, νοσοκομεία).
Μα ποιος μας όρισε «δικαστή και κατήγορο», σε μια κοινωνία που το «κέρδος είναι θεός» και όποιος δεν το κυνηγά με όλη του την δύναμη, τον ελεύθερο χρόνο και την ενέργειά του, «είναι κορόιδο και θύμα»; Γιατί να νοιαστούμε για τους άλλους, αν εμείς είμαστε βολεμένοι με μια δουλειά, μια περιουσία, ιδιωτική υγεία και παιδεία; Γιατί να βγούμε μέσα από το εγωιστικό, σχεδόν αυτιστικό όνειρο, πως επειδή η ζωή μας είναι ωραία ή έστω υποφερτή, κανείς άλλος δεν πάσχει, δεν πονάει, δεν στερείται, δεν έχει ανάγκες που δεν ικανοποιούνται, όπως οι επιθυμίες, στη ζωή; Μπορούμε να υπερβούμε το κλειστό και πεπερασμένο αριθμό κυττάρων του σώματος μας, και να μοιραστούμε το αποτέλεσμα της αναμόχλευσης των εγκεφαλικών μας κυττάρων, λέγοντας απλά την μορφωμένη άποψη μας, ψηλαφώντας τη δυνατότητα να δίνουμε, αντί να παίρνουμε, να προσφέρουμε, χωρίς να αποθησαυρίζουμε, να χαρίζουμε και να σταματήσουμε να ζητάμε; Δεν νομίζω, τόσο πωρωμένη κοινωνία είμαστε…
Πως τελειώνουμε με τη δημοκρατία ως θεσμό; Μετά καταστρέφουμε την εμπιστοσύνη των πολιτών στο κράτος (ανηλεής και αναποτελεσματική φοροεισπρακτική πολιτική, νομιμοποίηση πληθώρας παρανομιών (αυθαίρετα, ημιυπαίθριοι, ασφαλιστικές εισφορές, απόδοση ΦΠΑ), είσπραξη φόρων με καθολικό τρόπο, μέσω λογαριασμών ΔΕΚΟ, με απειλή διακοπής παροχών κοινής ωφέλειας). Έπειτα στρέφουμε τις κοινωνικές ομάδες, την μια ενάντια στην άλλη (απεργίες, υπεράσπιση προνομίων και επιδομάτων, αξιολόγηση, εφεδρεία, απολύσεις) και τελειώνουμε με την επιβολή βαθμού δυσκολίας ακόμα και στην  καθημερινότητα (αυξήσεις τιμών, εισφορές) και τη έγνοια για ένα αβέβαιο μέλλον (ανεργία, κατάλυση εργασιακών δικαιωμάτων, έλλειψη εγχώριας παραγωγής, πώληση πλουτοπαραγωγικών πηγών αντί για αξιοποίηση και εγχώρια ανάπτυξη).
Έτσι ανοίγουμε το δρόμο στην πόλωση (για άλλη μια φορά) ανάμεσα στα δυο κυρίαρχα κοινωνικά ρεύματα (αριστερά και δεξιά, λαός και κεφάλαιο), ενώ ο αντίπαλος είναι η ίδια μας η νοοτροπία απέναντι στη ζωή, την ατιμωρησία, την έλλειψη εφαρμόσιμων νόμων, την διαφθορά, την κοινωνική αδιαφορία, το φιλότιμο.
Και έτσι ψηφίζοντας μια σοσιαλιστική κυβέρνηση, που εφάρμοσε κρατική βία, για να μας σώσει από τα τραγικά λάθη μιας δεξιάς κυβέρνησης, που έβγαλε υπερκέρδη από τον καθέναν από εμάς, δημιουργήσαμε τους δήμιους μας. Για να πάρουμε, σαν ζητιάνοι, μερικά λεφτά, για να πληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας απέναντι στους πολίτες μας, που έχουν πληρώσει τις εισφορές τους, και τις τράπεζες που τις χρηματοδοτούμε χωρίς να μας χρηματοδοτούν.
 Και έτσι «δεχτήκαμε» να κυβερνήσει ένα κόμμα που θεμελιώθηκε σε εθνικιστικές ιδεοληψίες, χωρίς να έχει πάρει ποτέ την ψήφο του λαού, την έγκριση της «εκκλησίας του δήμου». Και δεν φταίμε όλοι οι πολίτες πάνω σ’ αυτό. Γιατί, μόνο λίγοι, είναι υπεύθυνοι. Δεν ξεχνάμε, απλά αφήνουμε να τους τιμωρήσει ο χρόνος.
 Όταν ο λαός ΔΕΝ αποφασίζει, δεν υπάρχει Δημοκρατία. Κι αυτός είναι ο τρόπος να σκοτώσουμε τη δημοκρατία στην χώρα που γεννήθηκε.    από τη Λ. Ζ.
- 11-11-2011

Δευτέρα, 15 Απριλίου 2013

Για την καρδιά ενός παιδιού

Το να είσαι γονιός είναι προνόμιο και καθήκον. Ξεκινά από το να κυοφορήσεις το παιδί σου, προσέχοντας τον εαυτό σου και το να προστατέψεις την σύντροφό σου στηρίζοντας την, ώστε χωρίς άγχος να φέρει το υγιές παιδί σου στον κόσμο, χωρίς έγνοιες. Να φροντίσεις για την τροφή, τα ρούχα, τα παιχνίδια, τις επισκέψεις στον παιδίατρο και τα φάρμακα, τις βόλτες στον παιδότοπο, το παιδικό θέατρο και τα μουσεία, τις εκπαιδευτικές εκδρομές, το σχολείο και την μάθηση, τις ξένες γλώσσες και την εκμάθηση μουσικών οργάνων, τις αθλητικές δραστηριότητες, την κοινωνικοποίηση, τα παιδικά πάρτι, τα έξοδα για το φροντιστήριο, το χαρτζηλίκι και τη σχολή. 

Όλα αυτά όμως δεν σε προετοιμάζουν στο να γίνεις τέλειος γονιός. Έκτος από το χαμόγελο ενός παιδιού και την άμεση αίσθηση ότι έχεις καταφέρει πολλά, πρέπει να δώσεις  στο παιδί σου και αγαθά που είναι πολύτιμα, που καμία εκπαίδευση και ένταξη μέσα στην κοινωνία δεν μπορεί να δώσει:


Αρχές ζωής, έναν ¨"οδικό χάρτη" επιβίωσης που δεν επικεντρώνεται στο "φαίνεσθαι" αλλά στο "είμαι". Ενσυναίσθηση, κατανόηση, πίστη, αφοσίωση, γλώσσα, εμπιστοσύνη, εξερεύνηση, δημιουργικότητα, αγάπη, προσφορά, βοήθεια την στιγμή που κάποιος την έχει ανάγκη, καλή σχέση με τη φύση, τα ζώα και τα φυτά, έξυπνες, μη- εξαρτητικές, γεμάτες αγάπη σχέσεις με τους ανθρώπους. Η εργασία αυτή πρέπει να  γίνεται πριν από τα πέντε, όταν ο ανθρώπινος νους διαμορφώνεται από τα κοινωνικά ερεθίσματα του περιβάλλοντος καλύτερα, γιατί ο εγκέφαλος του νηπίου αναπτύσσεται με ιλιγγιώδη ρυθμό και τα νευρωνικά κύτταρα πραγματοποιούν εκατομμύρια συνδέσεις. Ψυχολόγοι λένε ότι η εκπαίδευση που παίρνει ένα παιδί από το δημοτικό ως το πανεπιστήμιο, αυξάνει τις γνώσεις αλλά ελαττώνει την δημιουργική σκέψη του. Γι' αυτό η διαμόρφωση μέσα στην οικογένεια είναι τόσο σημαντική.




"Μη μαθαίνεις το παιδί σου πως να γίνει πλούσιο, μάθε του πως να είναι ευτυχισμένο.
Έτσι, όταν μεγαλώσει θα γνωρίζει καλά την αξία των πραγμάτων και όχι το κόστος τους"











"Τίποτα που θα τα διδάξεις δεν έχει τόση αξία όσο το πόσο θα τα αγαπήσεις"
Η εκπαίδευση του παιδιού, ο περιορισμένος χρόνος του εργαζόμενου γονιού, η απαίτηση της κοινωνίας για χρήμα και κοινωνική καταξίωση, στερούν το παιδί από τον ποιοτικό χρόνο, το παιχνίδι που διαμορφώνει ψυχές, την αποδοχή, την ευτυχία. Η ανθρώπινη ψυχή τρέφεται με αγάπη, όπως και η ψυχική υγεία στηρίζεται στην αποδοχή.



"Μάθετε στα παιδιά το δρόμο που πρέπει να πάρουν, ώστε όταν μεγαλώσουν να μην τον χάσουν ποτέ- Παροιμίες 22-6"   
Κοινωνική εκπαίδευση σημαίνει   αποδοχή της διαφορετικότητας, αγάπη για το συνάνθρωπο, ενσωμάτωση στη φύση , φροντίδα για το περιβάλλον, αγωγή υγείας, καλοί τρόποι στους φίλους, αγάπη για τους παππούδες, φροντίδα για τα ζώα, ανάληψη ευθύνης για τα λάθη του παιδιού.

 "Σαν γονιός δεν χρειάζεται να είσαι ο καλύτερος χρειάζεται να κάνεις την καλύτερη σου προσπάθεια"
'Όλοι κάνουμε λάθη, μα αυτό που έχει περισσότερη σημασία είναι να τα διορθώνουμε, να παίρνουμε τις ευθύνες μας, να κάνουμε περισσότερη δουλειά πάνω στον εαυτό μας και να προσπαθούμε πάντα, για να είμαστε άξιοι. Αρκεί να ξέρεις να υπομένεις και να επιμένεις, ποτέ να μην εγκαταλείπεις.

 Αγάπη σημαίνει συναίσθημα χωρίς όρια και χωρίς προαπαιτούμενα και περιορισμούς. Σημαίνει ανεξάντλητη στοργή και τρυφερότητα, σημαίνει καθοδήγηση και το να κερδίζεις καθημερινά τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη.
 Ο γονιός με την κοινωνική συμπεριφορά και τις σχέσεις του, γίνεται πρότυπο για το παιδί του. Το παράδειγμά του, πρώτο και πιο σημαντικό μοντέλο ζωής για το παιδί του, σαν τον Θεό που σιγά σιγά ανακαλύπτει μέσα του. Αυτή η σχέση δεν πρέπει να αποτύχει, μια και μοιάζει με την αλληλεπίδραση Θεού- ανθρώπου. Μπορεί να κλονιστεί, να αμφισβητηθεί, αλλά αν έχει γερές βάσεις, θα επανέλθει δυνατότερη.

Δείξε ευγνωμοσύνη. Το παιδί μπορεί να έχει λίγα να δώσει, αλλά βασίζεται στην αντίδραση του γονέα για να γίνει γενναιόδωρο και τρυφερό. Η τσιγκουνιά στα υλικά αγαθά, η μιζέρια και η φτήνεια των συναισθημάτων είναι ελαττώματα που δεν διορθώνονται εύκολα στην ενήλικη ζωή και γίνονται  πάντα εμπόδια στις σχέσεις μας με τους σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μας. 


"Αν δεν μπορείς να πετάξεις, τότε τρέξε,
αν δεν μπορείς να τρέξεις, τότε περπάτησε,
αν δεν μπορείς να περπατήσεις, τότε μπορείς να συρθείς,
αλλά ότι και να κάνεις, πρέπει να προχωρήσεις μπροστά..."
Η ελπίδα, η αισιοδοξία, ο αγώνας για επιβίωση, η προσπάθεια για το καλύτερο, η σωστή αξιολόγηση της αξίας μας αλλά και η αποδοχή των περιορισμών μας, σωματικών και πνευματικών, είναι εφόδια που μας έδωσαν οι γονείς μας. Κανένας άνθρωπος δεν περισσεύει αλλά πολλοί δεν ξέρουν πως να αγωνιστούν, γι' αυτό απελπίζονται.

Η έλλειψη φόβου για το μέλλον, η εμπιστοσύνη στην αξία του καθενός, η πίστη στο Θεό είναι σημεία αναφοράς για ένα παιδί και γίνονται ισχυρές πεποιθήσεις για έναν ενήλικο, αρκεί να είναι θέμα διαλόγου ανάμεσα σε ένα παιδί και τον γονιό που διαπαιδαγωγεί.


"Κατανόηση και συμπόνοια: μάθε την , δίδαξε την , μοιράσου την"
Το να νιώθουμε τα συναισθήματα του άλλου, να μάθουμε πότε χρειάζεται βοήθεια και με ποιον τρόπο, το να προσφέρουμε αποτελεσματικά και με συνέπεια, είναι θέματα χαρακτήρα και μαθήματα ζωής που δεν ξεχνιούνται ποτέ, όταν ο δάσκαλος είναι ο ίδιος μας ο γονιός. Έτσι γίνεται για ακόμα μια φορά παράδειγμα προς μίμηση. Και "το να εργάζεσαι και να αγαπάς παραγωγικά" όπως είπε ο Φρόυντ,  είναι "ο ορισμός του ψυχικά υγιούς ανθρώπου." 

Μαθαίνουμε στα παιδιά μας τα πάντα για τις διαπροσωπικές σχέσεις. Πάντα με το παράδειγμά μας, έτοιμο για μίμηση,  με πολλή συζήτηση και αυθόρμητο διάλογο, με σεβασμό και χωρίς απορριπτική και κριτική διάθεση για τους άλλους ανθρώπους, επικεντρωνόμαστε στο παιδί μας και παρέχουμε εμπιστοσύνη και προστασία, πριν την ενηλικίωση, και για τα δύο φύλα.

Η ευτυχία εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, ένας από αυτούς είναι η έλλειψη προβλημάτων. Κι όμως οι γονείς είναι οι μοναδικοί σύμβουλοι ζωής που μπορούν να εκφράσουν ευγνωμοσύνη τόσο για τα προβλήματα που μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν στην ανατροφή του παιδιού τους, όσο και για την χαρά της καθημερινότητας και την απουσία μεγαλύτερων εμποδίων στην ζωή ενός παιδιού






"Η οικογένεια δεν έχει να κάνει μόνο με δεσμούς αίματος"
Το παιδί έχει ανάγκη να ξέρει ότι η οικογένεια του το στηρίζει πάντα. Πρέπει όμως να μάθει εγκαίρως και πως να στηρίζει την οικογένεια του, ώστε να μην γίνει ένα ανώριμο και ανεύθυνο άτομο. Πρέπει να μάθει σύντομα και αποτελεσματικά πως να δημιουργεί ειλικρινείς σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους και πως να διαμορφώνει σχέσεις αλληλοβοήθειας με τους συνανθρώπους του, χωρίς να επωφελείται πάντα και χωρίς να εξαρτάται. 









Παιδιά που έχουν σταθερές αξίες, διαμορφωμένες σε ένα ψυχικά ήρεμο και πνευματικά γόνιμο περιβάλλον, με καλή σχέση αποδοχής  και άφθονη αγάπη από τους γονείς, είναι λιγότερο πιθανό να αντιμετωπίσουν ψυχικές ασθένειες. Για να αντιμετωπίσουν τη ζωή και τις εντάσεις της, μπορεί να μάθουν να αξιοποιούν, ανάλογα με την καταγωγή και την κουλτούρα τους διαφορετικά ψυχικά εργαλεία: διαλογισμό, προσευχή, ενασχόληση με αθλητισμό ή τέχνες. Όλοι οι δρόμοι μπορούν αν οδηγήσουν στο να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι. Μοναδική, όμως, είναι η ώθηση που θα δώσουμε οι γονείς  προς αυτό το μονοπάτι.

Στην ορθόδοξη παράδοση, ο Ιησούς μας ζητάει να γίνουμε σαν τα παιδιά, για να εισέλθουμε άξιοι στο Βασίλειο του Ουρανού. Η αγνότητα των προθέσεων, η τρυφερότητα προς όλους, η έλλειψη  δόλιας σκέψης και κριτικής, είναι προσόντα που έχουν τα παιδιά μας από τότε που γεννήθηκαν! Ας μην αλλάξουμε, διαμορφώνοντας χωρίς σκέψη, αυτές τις υπέροχες ποιότητες χαρακτήρα, που πήραν ως δώρο, με το που ήρθαν στον κόσμο...Κι αφού τα διαπαιδαγωγήσουμε σωστά, ας τα αφήσουμε να διαλέξουν την σωστή κατεύθυνση...


Γι’ αὐτό καί ὁ Κύριος εἶπε, «ἐάν μή γένησθε ὡς τά παιδία, οὐ μή εἰσέλθητε εἰς τήν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν» (Ματθ. ιη’, 3), καί «ἄφετε τά παιδία ἐλθεῖν πρός με∙ τῶν γάρ τοιούτων ἐστί ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν» (Ματθ. ιθ’, 14).  

Κυριακή, 7 Απριλίου 2013

Social Determinants of Mental Health in Greece- Κοινωνικοί παράγοντες ψυχικής υγείας στην Ελλάδα


Greece has a long history of identifying, caring and treating both mental and physical illness. Through ancient times, Hippocrates and Asclepius, succeeded in clarifying many obscure notions about mentally ill people and added a lot in making a connection between a physical ailment and a subsequent mental disease, as well as the importance of "staying healthy and keep a healthy state of mind".
But in recent time, people in Greece are experiencing an economic crisis that affects their lives and casts shadows in the future of the country. Unemployment has as a result the raise of poverty and the tearing of social fabric. More than a million of jobless people are unable to pay their loans and keep their houses, pay their bills and feed their family. The emergence of anxiety, stress and fear about what future holds in store for them, and depression as a reaction towards these circumstances, are rising, making everyday life a struggle for survival, stressful and unbearable.  Crime rates were raised, neo-Nazi party has occupied seats in our democratic parliament and racism has been accepted as an ideology. People became more hostile, almost aggressive and the referrals in hospitals for mental reasons had doubled, according to some scientific sources. In the same time, depression  and stress symptoms being somatised, had led many otherwise healthy people to seek medical help, to cope with pain and chronic diseases that have emerged unexpectedly, or were neglected due to poverty. Hospitals are unable to provide proper medical care to their patients, because of the extreme lack of resources and  mental health facilities are in the verge of closing and releasing patients in the care of their loved-ones.
Through this grim picture that has been painted in the paragraphs above, the good news is that family is totally supportive, in the time of crisis. People help each other in every way they can: financially, providing food and clothing to those who are in need, talking about the problems and the everyday struggle, providing simple solutions to unemployment and despair that many citizens are experiencing.
It seems to be intertwined in the way people are raised, to help each other through social networks and communities, without any state intervention or contribution. Probably a cultural feature of our identity is not to ask for any kind of help but to give abundantly and receive thankfully. So, because there is a great deal of anger and disbelief about the structure of our state, people can't trust their health in the hands of  the government and opted for other options, like social support and free community mental health facilities, that offer treatment and support to the mentally ill. Last but not least, commendable is the role of the Greek orthodox church which many times offered its help and spiritual guidance to those who are in need.
Η Ελλάδα έχει μεγάλο παρελθόν στο να αναγνωρίζει, να φροντίζει και να θεραπεύει ασθένειες, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές. Από τα αρχαία χρόνια, ο Ιπποκράτης και ο Ασκληπιός κατάφεραν να αποσαφηνίσουν πολλές ασαφείς αντιλήψεις σχετικά με τους ψυχικά άρρωστους ανθρώπους και πρόσθεσαν πολλά στο να γίνει η σύνδεση ανάμεσα σε μια παθολογική νόσο και μια συνεπακόλουθη ψυχική διαταραχή, όπως επίσης και στη σημασίας του «νους υγιής εν σώματι υγιές
 Όμως, την σύγχρονη εποχή, οι άνθρωποι στην Ελλάδα έχουν την εμπειρία μιας οικονομικής κρίσης  που επηρεάζει τις ζωές τους και ρίχνει σκιές στο μέλλον της χώρας. Η ανεργία έχει ως συνέπεια την άνοδο της ανέχειας και την αποδόμηση του κοινωνικού ιστού. Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνεργοι δεν μπορούν να πληρώσουν τα δάνεια τους και να κρατήσουν τα σπίτια τους, να πληρώσουν τους λογαριασμούς και να παρέχουν τροφή στην οικογένεια τους. Η άνοδος της αγωνίας, του στρες και του φόβου για το τι κρύβει το μέλλον γι’ αυτούς και η κατάθλιψη ως αντίδραση απέναντι σε αυτές τις συνθήκες αυξάνονται και κάνουν την καθημερινή ζωή έναν αγώνα για επιβίωση, γεμάτο άγχος, που δοκιμάζει σχεδόν τα όρια της αντοχής.
Τα ποσοστά εγκληματικότητας αυξάνονται, το νεοναζιστικό κόμμα καταλαμβάνει θέσεις στο δημοκρατικό μας Κοινοβούλιο και ο ρατσισμός γίνεται αποδεκτός ως ιδεολογία. Οι άνθρωποι γίνονται πιο εχθρικοί, σχεδόν επιθετικοί, οι παραπομπές για λόγους ψυχικής υγείας στα νοσοκομεία έχουν διπλασιαστεί, σύμφωνα με επιστημονικές πηγές. Την ίδια στιγμή η κατάθλιψη και τα συμπτώματα του στρες που σωματοποιείται, έχουν οδηγήσει πολλούς, κατά τα άλλα υγιείς, ανθρώπους να ζητήσουν ιατρική βοήθεια, για να αντιμετωπίσουν πόνο ή χρόνιες ασθένειες που εμφανίστηκαν απροειδοποίητα ή παραμελήθηκαν λόγω της ανέχειας.. Τα νοσοκομεία αδυνατούν να δώσουν την κατάλληλη ιατρική φροντίδα σε ασθενείς, λόγω της ακραίας έλλειψης υλικών ενώ οι υπηρεσίες φροντίδας ψυχικής υγείας βρίσκονται στο όριο του να κλείσουν και παραδίδουν τους ασθενείς στην φροντίδα των οικείων τους.
Μέσα από αυτή την μαύρη εικόνα που εμφανίστηκε στις προηγούμενες παραγράφους, τα καλά νέα είναι ότι η οικογένεια είναι πολύ υποστηρικτική τον καιρό της κρίσης. Οι άνθρωποι βοηθούν ο ένας τον άλλον με κάθε τρόπο που μπορούν: οικονομικά, με το να δίνουν τροφή και ρουχισμό σε όσους έχουν ανάγκη, με το να μιλούν για τα προβλήματα και τον καθημερινό αγώνα για επιβίωση, με το αν δίνουν απλές πρακτικές λύσεις στο πρόβλημα της ανεργίας και της απελπισίας που αντιμετωπίζουν πολλοί πολίτες.
 Φαίνεται ότι είναι συνυφασμένο με τον τρόπο που έχουν πολλοί άνθρωποι έχουν μεγαλώσει, το να βοηθούν μέσα από κοινωνικά δίκτυα και κοινότητες, χωρίς την παρέμβαση ή την προσφορά του κράτους. Πιθανόν να αποτελεί ένα πολιτιστικό χαρακτηριστικό της ταυτότητας μας το να μην ζητάμε κανενός είδους βοήθεια και το να προσφέρουμε αρωγή απλόχερα, ενώ όποτε την δεχόμαστε, να το κάνουμε με πολλές ευχαριστίες.
Γι αυτό, επειδή υπάρχει πολύ δυσπιστία και θυμός σχετικά με την δομή του κράτους, οι άνθρωποι δεν εμπιστεύονται  την υγεία τους στα χέρια της κυβέρνησης και αναζητούν άλλες επιλογές όπως στήριξη μέσω κοινωνικών δικτύων και δωρεάν υπηρεσίες ψυχικής υγείας από κοινοτικές πηγές , που προσφέρουν θεραπεία και υποστήριξη σε ψυχικά άρρωστους εξωτερικούς ασθενείς. Τελευταίος μα όχι έσχατος είναι ο επαινετός ρόλος της ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας, που πολλές φορές πρόσφερε βοήθεια και πνευματική καθοδήγηση σε όσους το έχουν ανάγκη.

Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013

Τι σημαίνει ουσιαστικά "πίστη"...με τα λόγια του Ευαγγελίου







«Ό, τι είναι ευγενικό, σωστό, αγνό, γεμάτο χάρη…αναλογιστείτε αυτές τις αξίες» (προς Φιλιππισίους 4-8)



                 «Μα αν κάποιος έχει όλα τα αγαθά του κόσμου και βλέπει τον αδελφό να βρίσκεται σε κατάσταση ανάγκης, όμως κλείνει την καρδιά του σε αυτόν, πως τον αφορά η αγάπη του Θεού;» (κατά Ιωάννη, 3-17)

Πίστη…σημαίνει αλληλεγγύη
Η αγάπη για τον συνάνθρωπο δεν είναι η ελεημοσύνη,  η φιλανθρωπία, όπου σώζουμε κάποιον από την απόλυτη ένδεια και την πείνα, προσφέροντας υλικά αγαθά που δεν χρειαζόμαστε πια και χρήματα. Είναι το να δημιουργούμε συνθήκες υποστήριξης, ηθικής και υλικής, ώστε ο συνάνθρωπός μας, να μην νιώσει ποτέ ξανά την ανάγκη για βοήθεια. Είναι το να βοηθάμε την οικογένεια μας ώστε να μην απελπιστεί και να δίνουμε ελπίδα και προοπτική για το μέλλον, στην κοινότητα όπου ζούμε, ως θετικοί παράγοντες αλλαγής του κατεστημένου. Είναι το να είμαστε φορείς απίστευτης υποστήριξης στον άνθρωπό μας, χωρίς να τον κάνουμε ένα εξαρτημένο ανδράποδο των υλικών αναγκών του και χωρίς να ζητάμε τίποτα παραπάνω από τον πλούτο της αγάπης του. Είναι το να γαλουχήσουμε το παιδί μας να μην αποζητά χιλιάδες μικρά αντικείμενα που προσδιορίζουν το επίπεδο ζωής του, αλλά να το ωθούμε να ζει με λίγα, μέσα από τον πλούτο των συναισθημάτων, των γνώσεων και των εμπειριών του στη ζωή. Όλα τα άλλα είναι περιττά και επουσιώδη, όταν πιστεύεις με την ψυχή σου.




«Δώσε ελεύθερα και θα γίνεις πιο πλούσιος, αν είσαι τσιγκούνης θα χάσεις τα πάντα. Οι γενναιόδωροι θα ευημερήσουν,  όσοι δίνουν απλόχερα θα λάβουν πλούσιες απολαβές» Παροιμίες 12, 24-25

Πίστη…σημαίνει προσφορά, γενναιοδωρία
Όσο περισσότερο μοιραζόμαστε τις πηγές πλούτου με τους συνανθρώπους μας, τόσο περισσότερο συμβάλλουμε σε μια παγκόσμια ισορροπία πηγών πλούτου και συνεπακόλουθα σε μια πιο δίκαια κοινωνία. Οι άνθρωποι που δεν γαντζώνονται σφιχτά σε υλικά αγαθά που δεν χρειάζονται πια, ειδικά σε καιρό κρίσης, κάνουν χώρο στην ικανοποίηση άλλων πνευματικών αναγκών και ηθικών επιθυμιών, γεγονός που τους κάνει καλύτερους ανθρώπους. Επίσης είναι φανερό ότι δεν πάσχουν από την σύγχρονη ψυχική ασθένεια της (ανελέητα καταναλωτικής) κοινωνίας, τον «αποθησαυρισμό», δηλαδή είναι περισσότερο ψυχικά υγιείς. Οι άνθρωποι που πάσχουν από «διαταραχή αποθησαυρισμού» γίνονται απίστευτα δυστυχισμένοι όταν χάνουν το κουκούλι των σκουπιδιών που έχουν μαζέψει και θεωρούν σημαντικά και του ανθυγιεινού χάους μέσα στο οποίου ζουν.

«Δώστε στα παιδιά την κατεύθυνση που θα πρέπει να έχουν, έτσι ώστε όταν μεγαλώσουν να μην χάσουν τον δρόμο τους» (Παροιμίες 22,6)

Πίστη…σημαίνει καθοδήγηση
Η προσωπική ευθύνη ενός  γονιού που είναι χριστιανός είναι να δώσει στο παιδί του αξίες και αρχές, που μπορεί να το διαφοροποιούν από την υπόλοιπη κοινωνία αλλά σίγουρα δημιουργούν γερά θεμέλια για το μέλλον του και την διαμόρφωση της προσωπικότητάς του. Όταν ο γονιός υποχωρεί στις επιταγές της κοινωνίας, χωρίς να ενδιαφερθεί για τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τις ανάγκες και την προσωπικότητα του παιδιού του, δεν διαμορφώνει συνειδήσεις και παιδικό χαρακτήρα. Το παιδί νιώθει μοναξιά, εντείνεται το αίσθημα του αβοήθητου, δεν υπολογίζει κανείς την γνώμη του γονιού και τις πολύτιμες συμβουλές του, ενώ θεωρείται από το παιδί του «απών». Καλύπτοντας μόνο τις υλικές ανάγκες ενός παιδιού, δεν γινόμαστε γονείς αλλά απλά οι μακρινοί κηδεμόνες του.



«Γιατί γνωρίζω τα σχέδια που έχω για σένα, ανακοίνωσε ο Κύριος, σχέδια για ευημερία και όχι να σου κάνω κακό, σχέδια να σου δώσω ελπίδα και ένα μέλλον» (Ιερεμίας 2-31)

Πίστη…σημαίνει ελπίδα για το μέλλον
Οι περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν χαμένοι μέσα στην καθημερινότητα και τα προβλήματα, χωρίς κατεύθυνση και χωρίς μια συγκεκριμένη αποστολή στη ζωή. Το να επιζήσουμε στην καθημερινότητα δεν είναι στόχος, ούτε θα έπρεπε να αποτελεί αυτοσκοπό. Ο καθένας μας είναι φτιαγμένος για να γίνει και να κάνει κάτι σπουδαίο, να αναδείξει την διαφορετικότητα του και να ξεπεράσει τα όρια του εαυτού του, αρκεί να κάνει την προσπάθειά του μέχρι τέλους. Η ευημερία της κοινότητας στην οποία ανήκουμε, η προσφορά και η αλληλεγγύη, είναι στόχος που θα ωφελήσει τους άλλους ανθρώπους και θα μας δώσει ελπίδα για το μέλλον και αυτοπεποίθηση σχετικά με την  αξία μας.






«Θα με αναζητήσεις και θα με βρεις όταν με αναζητήσεις με όλη σου την καρδιά» (Ιερεμίας 29-13)

Πίστη…σημαίνει προσωπική σχέση με τον Θεό
Η προσωπική αναζήτηση του Θεού μπορεί να μας φέρει σε αντιπαράθεση με μερικά ερωτήματα για τον εαυτό μας, την οικογένεια μας, τα κίνητρα των άλλων και τις προσωπικές μας ευθύνες. Μπορεί σε αυτό το ταξίδι αυτοαποκάλυψης να νιώσουμε έκπληξη, απέχθεια και ευγνωμοσύνη, για ό,τι γνωρίζουμε για πρώτη φορά. Τίποτα, πάντως, δεν μας προετοιμάζει γι αυτό που θα μάθουμε και θα ακούσουμε, ούτε για τις αντιδράσεις μας απέναντι σε όλα αυτά. Αν ο στόχος μας δεν είναι μια στείρα διαδικασία αυτογνωσίας, το ξεκίνημα μιας μεγάλης περιπέτειας που θα ικανοποιήσει το ανήσυχο πνεύμα μας, ο εφησυχασμός μιας αναδυόμενης «πνευματικότητας»και η ικανοποίηση της περίεργης φύσης του (μάλλον διεστραμμένου) εαυτού μας, αλλά απλά η προσφορά στους άλλους και η λαχτάρα να ενωθούμε με την πηγή της αγάπης, ίσως να έχουμε ελπίδες να βρούμε μέσα στην καρδιά μας, σταγόνες από αυτό που αναζητούμε και να το αναδείξουμε ως απόσταγμα των σκέψεων και της κοσμοθεωρίας μας, της πίστης μας στο Θεό.
«Θα σου δώσω μια νέα καρδιά και θα βάλω ένα καινούριο πνεύμα μέσα σου, θα αφαιρέσω από σένα την καρδιά από πέτρα και θα σου δώσω μια καρδιά από σάρκα…Και θα βάλω το Πνεύμα μου μέσα σου και θα σε παρακινήσω να ακολουθήσεις τα κηρύγματά μου, να προσέχεις και να ακολουθείς τους νόμους μου. Θα ζήσεις στην γη που έδωσα στους προγόνους σου, θα είστε οι άνθρωποι μου και θα είμαι ο Θεός σας. (Ιεζεκιήλ  36,26-28)

Πίστη…σημαίνει εμπιστοσύνη στο Θεό, ανθρωπιά και διάθεση για αλλαγή
Όταν χάνουμε το θάρρος μας, σε καιρούς κρίσης και δοκιμασίας, όσο και αν απομακρυνθούμε από τον Θεό, πάντα είμαστε μόλις ένα βήμα μακριά Του. Αρκεί να τολμήσουμε να κάνουμε αυτό το βήμα και να εμπιστευτούμε τα σχέδιά που έχει για μας και για την κοινωνία που ζούμε. Χωρίς αλλαγή στα συναισθήματα (καρδιά) και το πνεύμα (νους), δεν υπάρχει ταπείνωση και υποταγή και δεν υφίσταται καμία αλλαγή στην ζωή μας. Η προσπάθεια για την καλλιέργεια του εαυτού μας , αφορά εμάς, την ποιότητα της ζωής μας και επηρεάζει όλους τους άλλους γύρω μας.




«Φύλαξε τη ακεραιότητα της καρδιάς σου πάνω από όλα, γιατί καθορίζει την πορεία της ζωής σου» (Παροιμίες 4-23)

Πίστη…σημαίνει αντίδραση, αντίσταση στους πειρασμούς
Το να γινόμαστε συνεχώς αθύρματα των επιταγών μιας διεφθαρμένης κοινωνίας, που δεν έχει όρια στην κακία και στο κυνήγι της απόλαυσης, μας έχει φτάσει στο σημείο των ζώων που ξεσκίζουμε τις σάρκες των διπλανών μας και δεν έχουμε έλεος για τους ταπεινούς. Το να ακολουθούμε τον δικό μας προσωπικό δρόμο, να έχουμε προσωπική επαφή με τον Θεό και να φυλάσσουμε την ακεραιότητα των αποφάσεων και των συναισθημάτων μας, μας δίνει την δυνατότητα να αγωνιστούμε πιο δυναμικά απέναντι στην αδικία και να βοηθήσουμε πιο αποτελεσματικά όπου  μπορούμε, με καθαρή καρδιά. Γινόμαστε πιο άξιοι όταν ο πιο αυστηρός κριτής μας είναι ο εαυτός μας, αποφεύγοντας λάθη που θα πληγώσουν τους άλλους.




Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

Θρησκεία, πνευματικότητα και ψυχική υγεία- Religion, spirituality and mental health

















“Spirituality is that aspect of human existence that gives it its ‘humanness’. It concerns the structures of significance that give meaning and direction to a person’s life and helps them deal with the vicissitudes of existence. As such it includes such vital dimensions as the quest for meaning, purpose, self-transcending knowledge, meaningful relationships, love and commitment, as well as [for some] a sense of the Holy amongst us.”

«Η πνευματικότητα είναι μια παράμετρος της ανθρώπινης ύπαρξης, που της δίνει την ποιότητα της «ανθρωπιάς». Αφορά τις σημαντικές δομές που δίνουν νόημα και κατεύθυνση στην ζωή των ανθρώπων και τους βοηθά να αντιμετωπίσουν τις διαφορετικές διαστάσεις της ύπαρξης τους. Ως τέτοια,  η πνευματικότητα περιλαμβάνει τόσο ζωτικές διαστάσεις, όπως η αναζήτηση για νόημα, σκοπό, γνώση που υπερβαίνει τον εαυτό μας, σημαντικές σχέσεις, αγάπη και δέσμευση, όπως και την αίσθηση της «ιερότητας» ανάμεσά μας»  

Ο καθηγητής Michael King, του University College London, και οι συνάδελφοι του ερευνητές, έγραψαν στο British Journal of Psychiatry,  πως σύμφωνα με την έρευνά τους, οι «πνευματικοί» άνθρωποι μπορεί να υποφέρουν από μεγαλύτερα προβλήματα ψυχικής υγείας  σε σύγκριση με ανθρώπους που είναι συμβατικά θρησκευόμενοι, αγνωστικιστές ή άθεοι.  Είναι περισσότερο πιθανό να υποφέρουν από μια ποικιλία προβλημάτων ψυχικής υγείας, όπως οι διαταραχές άγχους, φοβίες και νευρώσεις, διαταραχές πρόσληψης τροφής και κατάχρησης ουσιών. Επίσης είναι πιο πιθανό να παίρνουν φαρμακευτική αγωγή για τα ψυχικά προβλήματά τους (και όχι ψυχοθεραπεία).
Η ταυτότητα της έρευνας
7403 άνδρες και γυναίκες από την Αγγλία, που επιλέχθηκαν τυχαία,  ερωτήθηκαν σχετικά με τα πνευματικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις τους και την κατάσταση της ψυχικής τους υγείας. Από τους συμμετέχοντες, 35% περιέγραψαν τους εαυτούς τους ως «θρησκευόμενους», εννοώντας ότι πήγαιναν σε μια εκκλησία, ένα τζαμί, μια συναγωγή ή έναν ναό. Πέντε στα έξι άτομα αυτής της ομάδας ήταν Χριστιανοί.
Περίπου 46% περιέγραψαν τον εαυτό τους ως άθεους ή «πνευματικούς» ανθρώπους . 19%  είπαν ότι είχαν «πνευματικές» πεποιθήσεις αλλά δεν ακολουθούσαν κάποια θρησκεία.
Μέλη αυτής της τελευταίας ομάδας ήταν 77% πιο πιθανό να είναι εξαρτημένοι από ναρκωτικά ή φάρμακα, 72% πιο πιθανό να υποφέρουν από φοβία και 50% πιο πιθανό να πάσχουν από αγχώδη διαταραχή. Επίσης είναι 40% πιο πιθανό να λαμβάνουν φαρμακευτική αγωγή με  ψυχοτρόπα φάρμακα, 37% πιο πιθανό να έχουν μια νευρωτική διαταραχή.
Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα: «υπάρχουν ισχυρές αποδείξεις ότι άτομα που επικαλούνται πνευματικές πεποιθήσεις «εν τη απουσία» ενός θρησκευτικού πλαισίου είναι περισσότερο ευάλωτοι σε ψυχικές διαταραχές. Η φύση αυτής της σύνδεσης πρέπει να διερευνηθεί στο μέλλον περισσότερο τόσο με ποσοτικές όσο και με ποιοτικές μελέτες.»

«Η πνευματικότητα είναι ένας πολύ συχνά χρησιμοποιημένος όρος, αυτόν τον καιρό. Σύμφωνα με μελέτες του καθηγητή Michael King, περίπου στο 1/5  των ατόμων στο Η.Β. περιλαμβάνονται σε αυτήν τη κατηγορία. Μια μελέτη του Newsweek το 2005, φέρνει αυτό το ποσοστό για τις ΗΠΑ στο ¼…
Πολλοί άνθρωποι θα φέρουν αντιρρήσεις σε αυτά τα στατιστικά δεδομένα, αλλά είναι σίγουρα ξεκάθαρο ότι η πεποίθηση «πνευματικός αλλά όχι θρησκευόμενος» αναλογεί σε ένα μεγάλο ποσοστό ατόμων στον Δυτικό κόσμο. Είναι μια «ευρεία εκκλησία», θα μπορούσε να πει κανείς. Η «πνευματικότητα» έχει ένα ευρύ φάσμα «πιστών», από παγανιστές ως οπαδούς των κρυστάλλων ίασης. Για πολλούς δεν είναι κάτι τόσο «εσωτερικό», απλά μια «αίσθηση ότι εκεί έξω υπάρχει κάτι άλλο»…
Κάποιοι επικαλούνται την πεποίθηση ότι η «θρησκεία δεν συμβαδίζει με τις σύγχρονες αξίες», ότι προάγει τον «φονταμενταλισμό», την καταπίεση των γυναικών και συνδέουν τις «θρησκείες με περιοριστικά δόγματα».
Άλλοι λένε ότι «ο Θεός αντικαταστάθηκε από την επιστήμη». Μα ενώ η επιστήμη μπορεί να είναι ικανή να εξηγήσει τον κόσμο, δεν μπορεί να εξηγήσει το πώς πολλοί άνθρωποι νιώθουν για την θέση τους στον κόσμο.
Δέος και θαυμασμός είναι το πώς οι «πνευματικοί» άνθρωποι περιγράφουν την σχέση τους με τον κόσμο. Υπάρχει μια αίσθηση ότι η ζωή είναι κάτι περισσότερο από χρήματα, από την εργασία, από την φροντίδα των παιδιών και όλες τις άλλες υποχρεώσεις της καθημερινής ζωής….
Άλλοι πιστεύουν στον «ουμανισμό», δηλαδή στην πεποίθηση ότι «οι ανθρώπινες υπάρξεις βρίσκουν αξίες στο εδώ και τώρα και όχι σε κάτι που υπάρχει «στο επέκεινα». «Οι άνθρωποι έχουν κοινωνικά ένστικτα και ως ουμανιστές ενισχύουμε αυτά τα ένστικτα»….
Άλλοι αναζητούν με λαχτάρα τη ένωση με κάτι περισσότερο. «Αυτή η αναζήτηση δεν είναι κάτι κακό, αλλά μπορεί να οδηγήσει σε άβολες ερωτήσεις…αρχίζεις ένα εσωτερικό πνευματικό ταξίδι, είναι ριψοκίνδυνο να προσπαθήσεις να δεις τα πράγματα με μια ευρύτερη οπτική γωνία. Η υπόσχεση είναι φοβερή αλλά το ταξίδι μπορεί να γίνει πολύ οδυνηρό»….
Το γεγονός αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί υπάρχουν τόσα ψυχολογικά προβλήματα σε άτομα που αυτοπροσδιορίζονται ως άνθρωποι με «πνευματικότητα»

(Μετάφραση: Λένα Ζαφειρίου (Spiritofbluesong)

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Ο Θεός δεν κάνει λάθη

Πολλές φορές έχουμε παράπονα 
για την κατάσταση της χώρας, 
τα οικονομικά προβλήματα, 
τα οικογενειακά προβλήματα 
στις σχέσεις που ξεκινούν
 από την ανεργία, 
την απαξίωση
την αναζήτηση εργασίας, 
την επίλυση καθημερινών προβλημάτων
Τα προσωπικά μας προβλήματα μας έχουν εξαντλήσει,
τα προβλήματα υγείας γίνονται άλυτα, 
δεν έχουν χρόνο για τον εαυτό μας,
τον άνθρωπό μας,
την προσφορά στον συνάνθρωπό μας,
την αναζήτηση του Θεού.
Θυμόμαστε μόνο την αγάπη 
όταν κατανοήσουμε ότι είναι 
η ζωτική δύναμη που ξεκινά 
και τελειώνει την ζωή μας.
Αναλογιζόμαστε μόνο την πίστη 
όταν καταλαβαίνουμε 
ότι στις δύσκολες στιγμές 
αποτελεί την διαφορά 
ανάμεσα στη (πραγματική) ζωή 
και τον (πνευματικό) θάνατο. 
Στο τέλος του χρόνου 
ένας μοναχικός νεαρός που δεν αγαπήθηκε σωστά 
που δεν νοιάστηκε
η οικογένειά του
παρά μόνο για τις υλικές του ανάγκες 
και όχι για την ψυχή του,
θέρισε είκοσι εξάχρονα παιδιά 
που αγαπήθηκαν 
από την οικογένεια 
την κοινότητα 
και τον Θεό
αρκετά για να γίνουν άγγελοι.
Το "γιατί" πάντα θα υπάρχει
στα χείλη μας
για κάθε τραγωδία
για κάθε αρρώστια 
για κάθε θάνατο 
για κάθε απώλεια.
Η αγάπη όμως είναι 
η απάντηση
σε όλες τις ερωτήσεις...
Σκεφτείτε το...
γιατί ο Θεός δεν κάνει λάθη!


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...